Lola

Toen ik in de nacht van 3 op 4 september plotseling weeën kreeg, was ik superblij. Ik was al een hele tijd vol ongeduld op onze spruit aan 't wachten: ik had het gevoel dat ze lang voor de uitgerekende datum van 5 september al daar zou geweest zijn... Groot was dus mijn teleurstelling toen de weeën zomaar ophielden (had ik met de eerste nooit meegemaakt) en ik uiteindelijk nog een week zou moeten wachten. Ik was niet alleen ongeduldig, maar ook een beetje ongerust: tijdens de laatste zwangerschapsmaand had ik voor 't eerst CMV doorgemaakt en een gynaecoloog van het Sint-Elisabeth ziekenhuis in Ukkel had me proberen overhalen om de bevalling zo snel mogelijk in te zetten, zodat de kans op overdracht naar het baby'tje kleiner zou zijn. Omdat ik graag terug thuis wilde bevallen en omdat we nergens een wetenschappelijk bewijs vonden ter staving van de bewering dat een langere zwangerschap meer kans op CMV voor de baby zou betekenen, besloten we het advies van de gynaecoloog te negeren. En ging ik dus nog 6 dagen overtijd.

Op 10 september kondigden er zich weer weeen aan, maar ze waren onregelmatig en zwak. Gelukkig zetten ze zich dit keer wel door en op 11 september (wat een datum!...) om 9 uur 's ochtends begon het menens te worden (plotseling wel krachtige weeen, en om de 5 minuten). Ik had nog goed kunnen ontbijten en de oudste was ondertussen naar de creche. Ik was heel blij dat het moment eindelijk aangebroken was. Ik contacteerde de vroedvrouwen van Zwanger in Brussel en niet veel later was Elisabeth – die nog niet zo lang geleden nieuw begonnen was bij Zwanger in Brussel – al daar. Ze hield nauwgezet in 't oog hoe ver ik al was en luisterde regelmatig naar de harttonen van het baby'tje. Pas rond 11 uur werden de weeen iets of wat pijnlijk en het was moeilijk in te schatten hoe lang het nog zou duren. Elisabeth gaf me een verlichtende onderrugmassage bij elke wee en moedigde me – samen met Jon – aan. Er werd wat over en weer gebeld met Elke – de tweede vroedvrouw die zou afkomen vlak voor de bevalling en een baarkruk zou meebrengen (zodat ik terug op dezelfde manier zou kunnen bevallen als de vorige keer: in onze slaapkamer, op het baarkrukje, leunend tegen Jon die op een stoel achter me zou zitten).

Toen het bijna 13 uur was, werd het plotseling menens en ik voelde dat de baby niet langer op zich zou laten wachten. Ik vroeg Elisabeth of ik mocht gaan zitten en ze antwoordde onmiddellijk “maar natuurlijk”, maar had niet door dat ik wilde gaan zitten om te persen, denk ik. Ik bleef verbazend rustig - moeten de hormonen of andere vreemde stoffen geweest zijn - en commandeerde Jon om het opstapje (dat standaard onder de lavabo staat) en de kom (ook standaard daar, om de badkamer te kuisen) voor de stoel te zetten en achter me plaats te nemen. Hij deed dit, maar zei er meteen bij dat hij wel weer even zou weggaan om open te doen voor Elke, omdat zij elk moment zou kunnen toekomen. Achteraf bekende hij dat hij ook nog even weg wilde om iets te eten, want hij kreeg zo stilaan wat honger. Daar bleek helemaal geen tijd meer voor te zijn, want vlak na m'n eerste perswee informeerde Elisabeth ons tot onze grote verbazing heel rustig dat het hoofdje was geboren en dat de baby zich nu draaide voor het vervolg. Bij de volgende perswee was Lola daar! En ondertussen stond Elke bij ons voor de deur, met al het materiaal ;-)

Ons nieuwe kleine meisje bleek tot onze grote verbazing een enorme rode vlek over de hele linkerhelft van haar gezichtje te hebben. Ik dacht dat dit misschien iets met de bevalling te maken had en hoopte dat we het gewoon zouden kunnen wegvegen. Ondertussen weten we dat dit niet het geval is en we informeren ons momenteel over de gevolgen en mogelijke behandelingen. Maar hopelijk is het enkel een esthetisch probleempje.

Ons meisje begon direct heel goed te drinken aan de borst en de nazorg kon beginnen. Jon – ondertussen ervaringsdeskundige – knipte de navelstreng vakkundig in tweeën. Omdat de bevalling zo snel gegaan was, had ik een scheur die 2 hechtingen vereiste. Verder kondigde zich ook nog wat bloedklonters aan, was ik snel duizelig en had ik krachtige naweeën. Ik moest ook nog een beetje verwerken hoe snel alles gegaan was en hoe het zat met die vlek in Lola's gezichtje. Maar die ongemakken verdwenen in het niets bij het zalige gevoel dat we ons prachtige meisje eindelijk in onze armen konden sluiten en dat we dit konden doen in alle intimiteit in ons eigen huisje. Achteraf, na het binnenbrengen van 3 urinestalen van onze pasgeborene, bleek trouwens dat ze nooit CMV heeft overgekregen van mij, ook al was ik uiteindelijk nog 6 dagen overtijd gegaan.

Nadat de vroedvrouwen goed voor ons gezorgd hadden, genoten Jon en ik samen van het gezelschap van onze nieuwe aanwinst (“jaaaaren plezier”, zo verzekerde een vriendin me in een kaartje achteraf ;-)) en verwittigden we familie en vrienden. Ons meisje zag er prachtig uit, met een rozig velletje en een mooi rond hoofdje - heel wat anders dan het verrimpelde blauwe smurfje met uitgerekt koppetje dat we te zien kregen na m'n eerste bevalling. Toen grote zus (1,5 jaar en ineens precies dubbel zo groot en dubbel zo zwaar geworden op 1 dag tijd!) 's avond thuis kwam van de creche (met behulp van een vriendelijke verzorgster), was haar eerste reactie: “pop!”. En dat was het verhaal van de geboorte van ons tweede poppemieke.