Linus

Zou het of zou het niet......
voor vandaag zijn?
Dat was de vraag die al een tijdje in de lucht hing. 

2008 was het jaar van de Olympische Spelen in Peking. Zij losten op een zondagnamiddag ons grote probleem op: een naam. Blijkbaar was dit voor hem het signaal dat hij de wijde wereld mocht komen verkennen.

Katlijn arriveert. Ik blijf blazen en puffen.
De harttonen dalen. Oei... Maar ergens weet ik dat het wel goed komt.

Ik mag persen. De harttonen gaan beter. Ik duw en duw, maar merk dat het weinig opschiet. Ik probeer een andere houding.
Duwen, blazen, persen,... hard werken.
Terug zitten, terug gehurkt.
Bij de voorlaatste wee heb ik er genoeg van, hij moet eruit.

Een felle schreeuw en vervolgens het fantastische, overweldigende, onbeschrijfelijke mooie gevoel van je eigen kleine ventje in je armen.
Het is 8u44 en hij is er. LINUS, een prachtkerel.
Ik glim waarschijnlijk van trots en blijheid. Wat een ervaring. Voelen, kijken, ruiken... zo maken we kennis met elkaar. 

't Was een 9 maanden durende reis, met ups en downs die geweldig en onvergetelijk eindigt.

Het einde van iets ongelofelijk mooi, brengt het begin van een onbekend, maar ongetwijfeld nog mooier avontuur voor Linus, Bartel, papa en mama.

Sofie