Jackie (op moederdag!)

"Een vlot bevallingsverhaal" vroeg vroedvrouw Elke tijdens één van mijn laatste consultaties. Ze hadden de laatste tijd al veel moeizame bevallingen achter de rug en keken uit naar een vlotte geboorte. Die van onze eersteling was uitgerekend voor 10 mei en ik had werkelijk een droomzwangerschap achter de rug. Geen ochtendmisselijkheid, nergens pijn en niets dan goede resultaten bij elke bloeddrukmeting, bloedafname en glucosetest. Mijn buik was niet reuzedik, begin mei was de baby nog niet echt ingedaald en hoe voorweeën voelen heb ik eigenlijk nooit geweten. We dachten allemaal dat ik wel een tijdje overtijd zou gaan. Dat vond ik geen probleem, ik had tot 1 mei gewerkt en genoot echt van die paar vrije dagen die me nog restten. Natuurlijk was ik benieuwd naar de baby en ik keek ook uit naar de bevalling, maar er was geen haast bij. 

Op 10 mei - de datum die al maanden stond aangekruist in mijn agenda - stapte ik de praktijk binnen en vroedvrouw Katlijn vertelde me wat er allemaal moest gebeuren de komende weken. Een afspraak met de gynaecoloog in het ziekenhuis, monitoring om de de twee dagen … dingen waar ik eigenlijk wel tegenop zag, maar wat moet dat moet. Het voelde bijna pro forma aan dat we besloten toch maar eens te checken of er nog geen sprake van ontsluiting was, en het resultaat was meteen de eerste verrassing van het weekend: vier centimeter! Volledig onbewust! Ik schrok me een hoedje maar het was natuurlijk goed nieuws, elke pijnloze centimeter is uiteraard mooi meegenomen. Katlijn heeft me dan maar gestript om de vliezen wat los te maken wat resulteerde in lichte, menstruatie-achtige pijn in buik en onderrug. 

Zaterdagochtend verloor ik mijn slijmprop (hoewel ik daar niet helemaal zeker van was), en de lichte pijn bleef de hele dag op hetzelfde niveau. We genoten nog van een relaxte zaterdag met een kort wandelingetje door de stad en koffie en taart bij Dansaert 161. Nog steeds wees niets erop dat het nu wel heel gauw zover zou zijn. Dat gebeurde pas om tien uur 's avonds. Lichte krampen in mijn onderbuik - eigenlijk herinner ik me nauwelijks hoe ze voelden maar pijnlijk kan ik ze bezwaarlijk noemen. Het credo "als je twijfelt, zijn het geen echte weeën maar voorweeën" indachtig ging ik ervan uit dat dit niks zou worden. Ik nam een warme douche en een pijnstiller tegen de lage rugpijn die nu toch wel de kop op stak en probeerde tevergeefs wat te slapen - want als het nu toch het begin van de bevalling zou kunnen zijn, dan kon het nog wel eens een lange nacht worden. De slaap wilde niet komen. Er leek nu wel regelmaat te zitten in wat toch wel weeën bleken te zijn. We probeerden te tellen hoe lang ze duurden en hoeveel tijd er tussen zat - maar dat was niet echt heel gemakkelijk omdat het gewoon niet zo duidelijk was wanneer zo'n wee nu precies begon en vooral wanneer ze stopte. Tot het 1u werd. Dit waren duidelijk weeën. Precies om de vijf minuten, 45 seconden tot één minuut per stuk. Van wegpuffen was geen sprake meer 

- deze pijn vereiste kreunen, steunen en jammeren - met in mijn achterhoofd alle tips die ik meekreeg van de vroedvrouwen, van de prenatale yogalessen in de Kriekelaar in Schaarbeek en uit het boek "Duik in je weeën" - dat manlief tot mijn groot plezier ook nog snel had doorgenomen eerder op de avond.  De rustpauzes tussen de weeën gunden me telkens volledige recuperatietijd, wat het geheel draaglijk maakte. 

Maar toch, weeën om de vijf minuten - dit was het signaal om de vroedvrouw uit haar bed te bellen. Katlijn - die net om de hoek woont - vroeg om nog een uurtje slaap. Intussen bekwaamde ik me in het opvangen van weeën - afwisselend schommelend op de zitbal, voorovergebogen op een stapel kussens op tafel, heupwiegend met de voeten op schouderbreedte en de knieën lichtjes gebogen. Om twee uur belden we Katlijn voor de tweede keer - toen ze om halfdrie binnenkwam kwamen de weeën nog steeds met dezelfde intervallen van vijf minuten en een volledige recuperatie tussendoor. Katlijn controleerde de boel en deelde het tweede grote nieuws van het weekend mee: 8 cm. En dat na amper anderhalf uur noemenswaardige weeën. Hoog tijd om naar het ziekenhuis te gaan. 

In de auto gingen de weeën lustig hun gang, gelukkig was het maar een ritje van een vijftal minuutjes naar Sint-Jan. Daar aangekomen, omstreeks drie uur, ging het pas echt snel. Bevallingskamer in (hoera, er was er eentje vrij met een bad!). Even aan de monitor, en het bad werd gevuld. Intussen deed ik verder waar ik thuis al mee bezig was met de zitballen en het borstvoedingskussen. Het warme badwater voelde heerlijk, alsof ik zelf op mijn beurt in een baarmoeder zat. De weeën werden er wel een pak intenser - ik kronkelde in het water terwijl het lief mijn gezicht verfriste met een koud washandje. Ondanks de intense pijn leek het even of ik in slaap dommelde in het water - ik was volledig in mezelf gekeerd en leek even weg van de wereld. De persdrang werd algauw onhoudbaar. Katlijn brak mijn vliezen en ik mocht eraan beginnen - maar ik kon het niet. Niet in het water. De baarkruk dan. Dat leek mij altijd al het beste idee om te bevallen. De zwaartekracht zijn werk laten doen, net alsof je op het toilet zit. Ik werd droog- en warmgewreven met handdoeken terwijl het lief zich achter me zette op een zitbal. Twintig voor vijf was het intussen. Ik probeerde me mentaal voor te bereiden op nog maximum een uur helse pijn - maar werd overmand door het gevoel dat ik zou flauwvallen - en het heeft volgens mij geen haar gescheeld. Hup, even liggen op de bevallingstafel dan maar - waar ik heel even overmand werd door het gevoel dat ik het niet meer kon. De woorden "Kristien, we zien al haartjes" gaven me weer de moed die ik nodig had. Alles ging al razendsnel maar plots moest er echt wel vaart achter komen. De hartslag van de baby zakte omdat de navelstreng rond haar hals zat. De gynaecoloog werd erbij geroepen en die zette de schaar in de navelstreng en in mij. (Damn, al die perineummassages met Weleda-olie voor niets). Bij het horen van "Ze moet echt wel nù geboren worden" voelde ik meteen wat het is om een moeder te zijn. Als het leven van je kind ervan afhangt, verander je in een leeuwin. Na nog één keer alles geven werd onze Jackie op mijn buik gelegd. Het was vijf uur nu. Jackie werd getest en goedgekeurd. Op een spannend moment op het einde na, was dit een droombevalling. Helse pijn, maar die heeft uiteindelijk maar een uur of wat geduurd - dat is best te verdragen. Met een kerngezonde en prachtige baby als kroon op het werk. Bedankt Margriet, Elke, Katlijn. Hoezeer we ook in de wolken zijn met onze Jackie, ik vind het toch jammer dat dit alles achter de rug is.