Flore

Mijn tweede zwangerschap en deze keer nog zwaarder dan de eerste. Bekkeninstabiliteit, misselijkheid, dagelijks (veel) harde buiken vanaf 4 maand…  Na 5 maand ben ik gestopt met werken omdat ik zelfs geen halve dag meer op mijn bureaustoel kon blijven zitten. De volgende 4 maanden zat ik dus thuis en probeerde ik veel te rusten, wat niet altijd gemakkelijk was met een peuter van bijna 2,5 in huis. Maar al bij al was het toch weer een vrij rustige zwangerschap zonder al te veel stress.

Op 37 weken had ik het wel weer gehad met die dikke buik. We kregen groen licht voor een thuisbevalling en dus mocht onze kleine meid er nu wel uit van mij. Zij dacht daar anders over (slim kind!) en liet ons wachten tot haar uitgerekende datum. Die nacht, rond 4u (net zoals bij Ellie) voelde ik harde buiken die precies toch iets erger waren dan normaal. Ik lette een beetje op de klok en ze kwamen toch al mooi om de 10 minuten ongeveer. Na een uurtje ging ik naar de wc omdat ik dacht dat mijn water gebroken was, maar het bleek bloed te zijn. Even paniek dus, maar al gauw bleek het de slijmprop te zijn en kon ik weer opgelucht ademhalen. Ik besloot dat het tijd was om Tom wakker te maken. 

We belden ook meteen de vroedvrouw (Arlind was slachtoffer van dienst), mijn zus Esther, die ook deze keer ons ging bijstaan bij de bevalling en de babysit voor Ellie. Alle drie stonden ze er een half uurtje later, lekker druk zo om 5u30 ’s morgens. Ellie was nog half aan het slapen, maar toen ik vertelde dat de baby uit mijn buik ging komen, was ze wel blij (en ook omdat ze dan bij haar vriendin Elly mocht gaan spelen). Ik zat ondertussen op mijn knieën, leunend op de bal. Er kwam weer een wee en ik sloot mijn ogen om die op te vangen, maar dat vond Ellie blijkbaar niet leuk, want ze zei dat ik ‘niet mocht slapen’. Ik zei dat ik een beetje pijn had en daarvoor gaf ze mij een dikke kus, de lieve schat. Eens zij vertrokken was, was ondertussen ook al de matras naar de woonkamer gehaald en alles in gereedheid gebracht voor de rest van de dag (want ja, wij gingen er van uit dat het weer een hele dag ging duren, Ellie haar geboorte had immers 13u geduurd). Al snel bleek dat het deze keer toch wel ietsje sneller ging. 

Om 6u30 had ik al een goeie 6cm ontsluiting en besloot ik nog even in bad te gaan. Ik kon de weeën heel goed opvangen in dat heerlijke warme water tot ongeveer 7u15. Na 1 ietwat intensere wee (lees: niet meer op te vangen in bad), besloot ik terug naar beneden te gaan. Eens uit het bad voelde ik mij zo misselijk, maar dat was blijkbaar normaal, het teken dat het begonnen was. Na nog een korte stop op de wc ben ik met ondersteuning van Esther naar beneden gestrompeld. Op handen en knieën, leunend op de zetel en 2 weeën later begonnen ineens de persweeën al! Iets waar ik bij Ellie 12u heb op moeten wachten, was er nu al na 3,5u! Bij de volgende wee braken ineens mijn vliezen (wat een kracht! Mijn zus mocht een andere broek gaan aandoen). Weer enkele weeën later was er ineens de ‘superwee’, die waarbij het hoofdje komt klaar te zitten om eruit te komen en die leuke ‘ring of fire’ veroorzaakt. Blijkbaar had ik nogal erg mijn best gedaan, want Arlind maande mij aan om bij de volgende wee niet te hard meer te persen. En inderdaad, ik heb toen meer tegengehouden dan meegeduwd en daar was haar hoofdje al! Toen Arlind zei ‘Sarah, ze heeft haar’, was ineens alle pijn verdwenen! Ik besefte dat ik ze eigenlijk al kon zien en zelfs aanraken… en ze had echt haar! (even ter verduidelijking: Ellie had dat niet). Nog één wee later floepte ze er helemaal uit en gaf Arlind ze tussen mijn benen in mijn armen. Wat een ontlading! Ik zag ze wenen en het eerste wat ik dacht was ‘die pruillip, net haar zus!’ Wat was ze mooi, onze kleine Flore! 

Een kwartiertje later was de navelstreng uitgeklopt en mocht Tom die doorknippen. Flore bleef lekker op mij liggen en begon toen zelf te zoeken naar de borst. Ze vond ze ook, maar het duurde wel even voor ze echt door had wat ze er mee moest doen. Ondertussen kwam mijn placenta maar niet. Ik zag Arlind en Marloes (die iets ná de geboorte was aangekomen, we waren weer eens te snel geweest), fluisteren en dat betekent nooit veel goeds. Ik had echt schrik dat ik toch nog naar het ziekenhuis ging moeten gaan. Maar een spuitje, wat geduw op mijn buik en wat hulp van de zwaartekracht later, kwam hij er eindelijk toch uit. Wat een opluchting. Flore was ondertussen even verhuisd naar de blote borst van papa en vond dat blijkbaar ook wel fijn. Nadat ik wat opgekuist was, kon ze terug bij mij liggen en dronk ze voor de eerste keer echt goed aan de borst! Daarna volgde nog de obligate meet- en weegsessie: 51cm en 3.5kg, weer een flinke meid erbij. 

Even later was heel de woonkamer opgeruimd, de papierwinkel ingevuld en vertrokken Arlind en Marloes. Toen was het tijd om even te bekomen, iets te eten en een douche te nemen. Ondertussen bakte mijn zus een appelcake, aangezien ik deze keer niet de tijd had gehad om er zelf een te bakken tijdens het opvangen van de weeën. Enkele uurtjes later kwamen onze ouders en mijn broer op bezoek om hun tweede kleindochter/nichtje te bewonderen. Tegen de avond kwam ook Ellie (samen met haar vriendinnetje Elly en haar ouders en kleine babyzusje) kennismaken met haar zusje. Ze was even zo overdonderd door al die mensen in huis en door haar zusje, die nu niet meer in mama haar buik zat, maar er bovenop lag. Maar al gauw werd Flore bedolven onder de knuffels en kusjes. Even later dronken ze voor het eerst samen aan de borst.

Nadat iedereen naar huis was (lees: ik ze weggestuurd had), konden we genieten van onze eerste avond samen. Ellie ging nog een nachtje bij Elly slapen, zodat wij zeker een ‘rustige’ nacht konden hebben met Flore. En inderdaad, vanaf nacht 1 bleek al dat dit een heel ander kindje is dan haar zus (of is onze perceptie als ouders zo veranderd?). 

Het was een heel andere ervaring dan bij Ellie, alles ging zo veel sneller. Maar Team Baby heeft dat weer goed gedaan. Tom, Esther en de supervroedvrouwen van Zwanger in Brussel, Arlind en Marloes waren mijn helden van de dag. Maar natuurlijk was die kleine meid van ons de grootste ster! Welkom lieve Flore!