Ellie

Na 37 weken was ik er klaar voor, ze mocht komen. Haar kamertje was klaar, we hadden alles in huis om haar te verwelkomen. Iedereen ging er van uit dat ze te vroeg ging geboren worden, want ik was zelf op 35 weken geboren en mijn broer en zus waren ook 2 en 3 weken te vroeg. Maar eens we die 37 weken voorbij waren, had ik meer het gevoel dat ze ons nog wel eens lang zou kunnen laten wachten. Ik hoopte gewoon dat ze voor kerst zou geboren worden (de uitgerekende datum was 14 december). 

Maar in de nacht van 4 december, rond 4u, lag ik weer eens wakker door de harde buiken (ik had al harde buiken sinds maand 5, gemakkelijk zo’n 20-25 per dag, dus ik was wel wat gewoon), maar deze keer voelde het anders, die harde buik deed pijn. Ik bedacht mij dat ik het waarschijnlijk gedroomd had en probeerde terug in slaap te vallen. Tot ik ineens nattigheid voelde, letterlijk dan. Na een korte controle op de wc, was het duidelijk: mijn water was gebroken! En het was helder! Dat betekende dat ik thuis zou mogen bevallen, iets waar ik heel hard op gehoopt had! 

Stilletjes maakte ik Tom, mijn man, wakker met de mededeling dat mijn water gebroken was. Ik heb hem nog nooit zo snel zo wakker zien worden!  De harde buiken bleken inderdaad pijnlijk te zijn en dus wisten we dat we vandaag onze kleine meid eindelijk in onze armen zouden mogen houden. Heel even hebben we nog geprobeerd om nog wat verder te slapen, maar dat was ijdele hoop, we waren gewoon te enthousiast om de slaap nog te kunnen vatten. Ik heb me dan maar in de zetel voor tv geïnstalleerd en Tom sleurde meteen de matras naar de woonkamer. 

Rond 6u30 belde ik dan al maar eens naar de vroedvrouw, ik kreeg Katlijn aan de lijn. Ik vertelde haar dat ik weeën had, maar dat ze nog heel goed te doen waren en ik kreeg de opdracht om terug te bellen wanneer de weeën pijnlijker werden. Ik belde ook mijn zus Esther, want we hadden haar ook gevraagd om bij de bevalling te zijn. Ik zei dat ze haar niet moest haasten, dat ze nog wel wat mocht slapen, dat we nog wel wat tijd hadden, maar anderhalf uur later stond ze er natuurlijk al. 

Samen met ons 3 maakten we het ons gezellig in de zetel, keken we wat tv (toevallig net het programma ‘I didn’t know I was pregnant’!) en hebben we ook nog samen een lekkere appelcake gebakken: suiker afmeten, wee opvangen, boter smelten, wee opvangen... Zo ging de tijd ook sneller voorbij (en hadden we iets in huis voor het geval er vanavond al bezoek kon komen  ). Team Baby was er klaar voor! We belden ook al eens naar onze ouders om ze te laten weten dat hun eerste kleinkind onderweg was. Natuurlijk waren zij de rest van de dag heel zenuwachtig en kreeg mijn zus constant smsjes om te vragen hoe het ging. 

Iets voor de middag waren de weeën toch wat pijnlijker geworden en belde ik terug. Deze keer kreeg ik Margriet aan de lijn, zij zou de bevalling begeleiden. Achteraf vertelde ze mij dat, aangezien ik nog kon lachen aan telefoon, ze wist dat het echte werk nog niet begonnen was. Tegen 13u kwamen zij en Karlijn, de stagaire, toe bij ons thuis. Na controle bleek dat ik al 5cm ontsluiting had. Wat was ik blij, we zaten al in de helft! Al die weeën waren dan toch niet voor niets geweest! Aangezien ik dus nog wel wat werk voor de boeg had, ging Margriet nog even een huisbezoek doen, terwijl Karlijn bij ons bleef.

Ik besloot om in bad te gaan, lekker dobberen in het warme water. Dat deed echt deugd, maar na een half uurtje had ik het ook weer gehad en ging ik maar weer op de matras zitten. Iets later kwam Margriet weer binnen en zag ze dat de weeën nu toch wel goed op gang waren gekomen. Nu was het echte werk begonnen. Een uur geleden kon ik nog grapjes maken tussen de weeën, maar nu had ik die tijd echt wel nodig om te bekomen. En tot nu had ik de weeën altijd goed kunnen opvangen met een goede ademhaling (bedankt zwangerschapsyoga!), maar hoe harder de weeën werden, hoe harder ik begon te roepen. Ik produceerde daar geluiden waarvan ik nooit had gedacht dat ze in mij zaten! (Achteraf hoorden we dat onze onderbuur in paniek naar zijn vriend had gebeld om te vragen wat er in hemelsnaam aan de hand was met mij!) Elke wee ving ik op, half op de matras, half op de zetel, met Tom die mijn hand vasthield naast mij en Esther achter mij met een hand op mijn rug. Team Baby deed goed werk en onder de aanmoedigingen van Margriet en Karlijn ging het goed vooruit!

Na een tijdje voelde ik dat ik moest persen. Eindelijk, dacht ik, want ik wist dat dan het einde in zicht kwam. Ik had al in verschillende bevallingsverhalen gelezen over vrouwen die nog niet mochten persen, omdat ze nog niet genoeg ontsluiting hadden, maar gelukkig mocht ik doen waar ik zin in had en dat was PERSEN! Na enkele persweeën vroeg Margriet me of ik op de baarkruk wou gaan zitten ipv op handen en knieën en na nog een wee verhuisde ik naar de kruk in de hoek van de kamer, met Tom achter mij als ruggesteun en Esther iets verder met het fototoestel in aanslag. Ik denk dat het daarna nog een wee of 3 moet geweest zijn, toen Margriet mij vroeg of ik mijn baby al eens wou voelen. En inderdaad, daar voelde ik iets zachts, slijmerig. Nog een wee of 2 later was haar hoofdje (en een handje!) er al uit. Ik liet Tom ook al even kijken. Wat een geweldig gevoel! Eerst wou ik ze er zelf uittrekken tijdens de volgende wee, maar daar had ik de kracht niet meer voor en dus liet ik dat maar aan Margriet over. Nog 1 keer persen en daar flubberde ze er helemaal uit! Ze liet haar direct zeer duidelijk horen aan de wereld terwijl ze in mijn armen werd gelegd en afgedroogd werd met warme handdoeken. Samen met Tom bewonderde ik dat kleine mensje, wat hadden wij dat goed gemaakt!  Welkom lieve Ellie! Ondertussen was meter (!) Esther, met tranen in de ogen, druk foto’s aan het nemen, een prachtig aandenken. Het was 16u53, ondertussen al donker, maar met de kerstboom op de achtergrond heel gezellig.

Enkele minuutjes later mocht ik terug in de zetel gaan liggen, met Ellie op mij. En zodra de navelstreng uitgeklopt was, mocht Tom ze doorknippen. Nu de placenta nog... Ik dacht dat ik nog weeën ging hebben of keihard ging moeten persen en zag daar dus heel erg tegenop. Maar blijkbaar floepte die er heel gemakkelijk uit na 1 keer een beetje meepersen. Wat een opluchting. 

Ondertussen was ook Katlijn, die opgeroepen was als assistentie, toegkomen. Iets te laat, want ik had Ellie er blijkbaar iets sneller uitgeperst dan Margriet gedacht had.

Aangezien ik ook heel graag borstvoeding wou geven, legden we haar een beetje in de buurt van mijn borst en ze hapte meteen aan! Wat een natuurtalent, die dochter van mij! Ik was zo trots en vooral ook opgelucht dat het meteen lukte. Daarna was het tijd om te wegen en te meten: 3,260kg en 51cm, een flinke meid! Ik werd ook nog even gecontroleerd en tot mijn grote opluchting was ik niet gescheurd en moest ik dus ook niet gehecht worden. Ik werd nog even opgefrist en dan was het tijd om onze ouders te bellen. Ondertussen was heel de woonkamer ook opgeruimd, de papieren ingevuld en konden Margriet, Katlijn en Karlijn ons met een gerust hart achterlaten. Wat een geweldige vrouwen, die vroedvrouwen van Zwanger in Brussel! 

4 van de 5 grootouders kwamen die avond al langs (kwam die cake toch nog goed van pas!) en van onze onderburen kregen we pasta om op krachten te komen. Ik moest binnen de 6 uur na de bevalling zeker naar de wc geweest zijn, maar uit de zetel geraken was moeilijker dan ik gedacht had. Eens ik rechtstond was ik zo draaierig dat ik direct terug moest gaan liggen. Bij poging nr 2 ben ik zelfs even flauwgevallen. Na nog een uurtje, een paar boterhammen met choco en een half bord spaghetti is het dan toch gelukt om naar de wc te gaan (niet het meest aangename gevoel, zo net na een bevalling) en om zittend een douche te nemen. Nadat al het bezoek terug vertrokken was, konden wij met ons drietjes lekker nagenieten van deze heel speciale dag. 

Nu bijna 6 weken later blijkt ze een heel gemakkelijke baby, enkel de eerste 2 nachten waren hels, maar vanaf nacht 3 sliep zij mooi in blokken van 3-4 uur en dat valt dus heel goed mee. Ze drinkt ook heel goed en veel aan de borst en groeit dus ook heel erg goed. Wat zien we haar graag, ons Ellie!