Een paar handschoenen en een navelklem...

Aan de telefoon heb ik mevrouw X. Ze is al anderhalve week verder dan de uitgerekende bevallingsdatum. Nog twee dagen geleden was ze bij mij op consultatie waarbij we een hele discussie hebben gevoerd over wel of niet het op gang brengen van de bevalling. Het is haar derde zwangerschap en na een traumatische tweede bevalling heeft ze een grote aversie gekregen tegen ziekenhuizen in het algemeen en verloskamers in het bijzonder. Dus wat er ook mocht gebeuren, een inductie van de bevalling is uitgesloten. Na de voor- en nadelen van de inductie duidelijk te hebben uitgelegd, samen met wat vroedvrouwen-tips over het op gang brengen van de bevalling op een natuurlijkere wijze en een doorverwijsbriefje voor de gynaecoloog, vertrekt ze. Ik hoop er het beste van. Vrouwen uit de Magreb zijn niet altijd even therapie-trouw en ik duim dat ze haar afspraak bij de gynaecoloog nakomt. 

Onderweg denk ik nog even aan mijn verlostas, die thuis staat. Ik besluit om hem niet op te halen, want mocht ze echt in arbeid zijn, dan gaan we toch naar het ziekenhuis voor de bevalling. Wel heb ik mijn tasje bij me met de doptone (om het hartje van het kind te kunnen luisteren) en wat onderzoekshandschoenen. Dat moet genoeg zijn! 

Ik sta juist voor de deur als meneer X belt, wanneer ik er nou eindelijk ben. Al mijn alarmbellen rinkelen terwijl meneer X van de elfde verdieping naar beneden komt hollen om de deur open te doen. Wanneer de partner belt, is de vrouw vaak serieus in arbeid. Voor de zekerheid gris ik ook mijn postnatale tas en een kraampakket mee (die ik gelukkig wel in de auto heb staan!) en spurt achter meneer X aan naar het appartement. 

Nauwelijks ligt het zeiltje op de matras of mevrouw X slaakt een oerkreet en ik krijg een plens helder vruchtwater over me heen. 
Twee kreten later ligt de kleine in de armen van mama, gezond en wel. 

Met wat improvisatie (het materiaal uit de postnatale tas en het kraampakket) navel ik af. Gelukkig is het niet nodig om te hechten; nu hoef ik niet naar huis om de verlostas te halen! Samen met de vriendin verschonen we het bed, dat helemaal onder het vruchtwater zit. Zoontje X is een stevige kerel en drinkt uitstekend aan de borst. Op zoek naar de vader, kom ik een klein meisje en een slaperig jongetje tegen. Wakker geworden van al het gestommel, zijn ze uit hun bed gekropen. Samen met de vader komen ze nu kijken naar hun broertje, die zo snel op de wereld is gekomen. De vriendin van mevrouw X heeft inmiddels al een grote pot muntthee gemaakt en tevreden drinken we een glaasje op de kleine X.   

Als ik om twee uur in mijn bed kruip, besef ik pas hoe niet-standaard deze bevalling is geweest. Geen infuus, geen vreemde omgeving, geen stress. Alles wat mevrouw X nodig had, was een vriendin die haar ondersteunde en iemand om de navelstreng door te knippen.

Margriet