Een dag om nooit te vergeten…

Wat voorafging...

Thuis bevallen?? No way!

Geen haar op mijn hoofd dat daar een jaar geleden aan zou gedacht hebben.

Het leek me een te groot risico. Wat als er iets zou misgaan? Ben je dan niet beter af in een ziekenhuis?

Ook Michaël zag het niet zitten, dus eigenlijk was het geen optie...

Zoiets moet je met twee beslissen, daar moet je je allebei goed bij voelen.

Zo'n moment is al spannend genoeg dachten we, dat we die extra spanning en stress van een thuisbevalling wel konden missen. Voor twee controlefreaks leek een ziekenhuis ons ‘veiliger’.

Maar… soms lopen de dingen anders… 

Soms lopen de dingen zoals ze lopen...

Begin november volgden we bij Zwanger in Brussel de info-avonden. Vrienden van ons hadden aangeraden om ernaar toe te gaan. Ze hadden er zelf veel aan gehad. Nadat we de website hadden bekeken, leek het ons wel een goed idee om ons in te schrijven...

Tot dan had ik bewust nog niet veel gelezen over bevallen. Het schrikte me een beetje af. Ik vroeg me af hoe het zou zijn, hoe ik met de pijn zou omgaan, of ik het wel zou kunnen... 

En zo gingen we dus 6 november voor de eerste keer naar Zwanger in Brussel. De eerste info-avond ging over arbeid en bevalling. Spannend!

We waren er als eerste en werden warm onthaald: een tasje thee, een stukje cake, M&M's (mmm, dat zat alvast goed!)...

De uitleg die nadien volgde, stelde eigenlijk vooral gerust en gaf veel vertrouwen... We werden volledig ondergedompeld in alles wat te maken had met oefenweeën, harde buiken, ontsluiting, het belang van ontspannen, tips voor de partner,... 

Op het einde van de avond hadden we meer zicht op wat ons binnenkort te wachten stond. Al leek het nu nog allemaal wel wat ver weg. Ik was op dat moment 7 maanden zwanger.

De volgende infoavonden stelden ons elke keer wat meer gerust. Af en toe kwamen thuisbevallingen ter sprake. Als er verteld werd over hoe het er soms in een ziekenhuis aan toe ging, schrikte me dat ook wel weer af en leek een thuisbevalling me misschien iets om te overwegen. Mezelf kennende en wetende welke 'standaardprotocollen' er in een ziekenhuis vaak worden doorlopen en hoe je moet opkomen voor wat je zelf wil, of dingen in vraag moet stellen,… Het deed me af en toe toch nadenken hoe het dan zou zijn om in een ziekenhuis te bevallen... Maar ach, misschien viel dat ook allemaal wel mee?

Enkele weken later gingen we naar een infoavond in het ziekenhuis waar we zouden bevallen, waarin er o.a. een bezoek aan het verloskwartier op het programma stond en we ook uitleg kregen over arbeid en bevalling. Je kon maar beter goed voorbereid zijn voor een eerste bevalling, dachten we zo...

Maar… wat een verschil met het onthaal bij Zwanger in Brussel... Er werd een powerpointpresentatie afgerammeld op een heel snelle, rationele manier, met amper ruimte voor vragen of bedenkingen en voor het emotionele. We keken elkaar aan en voelden allebei dat dit ons ding niet was. Toen ik een vraag stelde over zittend bevallen en of er een baarkruk aanwezig was in het ziekenhuis, werd ik half uitgelachen... en kreeg ik uiteindelijk nog geen antwoord op mijn vraag. Het was duidelijk dat de vroedvrouw in kwestie geen voeling had met het publiek dat voor haar zat: allemaal mensen die voor de eerste keer zwanger waren.

Na 50 minuten stonden we buiten... Verbijsterd en’ half in shock’... "Misschien dan toch maar thuis bevallen", zei Michaël lachend. “Tja… als ik die vroedvrouw zou hebben bij mijn bevalling, dan zou ik misschien nog in staat zijn om het op een lopen te zetten naar huis …”

Wellicht hadden we gewoon geen geluk met de vroedvrouw die de uitleg deed, en was het de zoveelste keer dat ze de uitleg deed, maar dan nog. Mensen die naar zo'n avond komen voor een eerste kindje zitten toch vaak met vragen, twijfels,... en die neem je niet weg door als een sneltrein je uitleg te doen en daardoor geen ruimte te laten voor vragen.

Prenatale kiné in het water...

Intussen was ik ook gestart met prenatale kiné bij Elsie Huybrechts, een super enthousiaste kinesiste in Wemmel. Ze gaf me tips voor de houding van mijn rug en deed ook een aantal sessies met mij in het zwembad. Heerlijk om de zwaartekracht even niet te voelen werken in het water... Ik genoot ervan. Ik leerde bij haar vooral om te focussen op mijn ademhaling en rustig te ademen. Het klonk allemaal goed in theorie, maar zou ik dat op het ogenblik zelf inderdaad nog kunnen?

Ik merkte dat ik steeds vaker mijn buikademhaling probeerde toe te passen als ik bijvoorbeeld pijn had aan mijn rug. De focus op iets anders proberen leggen dan de pijn. En soms lukte dat goed, maar soms ook niet... Maar hoe meer ik het deed, hoe beter het precies ging. Of beeldde ik het me toch maar in?

De maanden voor de bevalling had ik het gevoel dat ik nog veel dingen moest doen 'voor mezelf', en ook nog veel vrienden wilde zien. Alsof mijn leven zou stoppen na de geboorte van onze ukkie... En dus schreef ik me ook nog in voor een cursus kalligrafie. Maar ook mindfulness stond nog op het programma. Ook hier werd het belang van de ademhaling vaak benadrukt... De ademhaling als anker, als iets waar je altijd kan naar terugkeren. Niet zozeer specifiek voor de bevalling, maar ook in het gewone leven.. 

Alles wat kon helpen om de bevalling goed te laten verlopen en ervoor te zorgen dat ik ontspannen was, was welkom. En dus probeerde ik regelmatig mijn mindfulness-oefeningen te doen...

Arbeid aan huis?!

Nadat de info-avonden bij Zwanger in Brussel gedaan waren, waren we er nog meer van overtuigd dat we een vroedvrouw aan huis wilden laten komen voor de arbeid aan huis. Velen zeiden wel: "je moet zo lang mogelijk thuis blijven en niet te snel naar het ziekenhuis vertrekken", maar ja, hoe lang is dat dan? We zouden beide meer op ons gemak zijn als er een vroedvrouw zou komen... Alleen was de vraag: zouden ze tot in Relegem-city willen komen vanuit Brussel? We kregen eerst de gegevens door van een vroedvrouw die hier meer in de buurt woonde, maar zij deed dit werk niet meer. Uiteindelijk smeten we het op een akkoordje met de vroedvrouwen van Zwanger in Brussel. In ruil voor het oppompen van hun zitballen (die echt wel wat nieuwe zuurstof konden gebruiken ), kwamen zij tot in Relegem!! Yes!!! Het eerste compromis met de vroedvrouwen werd gesloten...

Half december volgde nog een afspraak bij Elke om ons dossier in orde te brengen... Ook dan weer gingen we met een gerust gevoel terug naar huis. Tijdens de consultatie bracht Elke het thuis bevallen nog eens ter sprake, maar ook dan waren we er nog niet echt zeker van en vertelden we over onze twijfels waarom we het niet zouden doen... Elke luisterde en probeerde ons zeker niet te overtuigen.

De week nadien hadden we terug een afspraak in het ziekenhuis, deze keer niet bij mijn gynaecoloog, maar bij een vroedvrouw... Een andere aanpak. Niet onvriendelijk, maar kordater. Enfin, ik weet het niet goed. Ik had er geen goed gevoel bij... Het deed me weer twijfelen: ga ik het wel kunnen allemaal? Ik kreeg ineens weer schrik om te bevallen. Gelukkig kon ik telkens bij Michaël terecht met mijn twijfels en onzekerheden... en slaagde hij erin me gerust te stellen... 

Ik probeerde de dagen nadien niet te veel na te denken over negatieve bevallingen en vooral de focus te leggen op het positieve en de rust te bewaren... Ik las ook in het boek 'Veilig doorheen de kraamtijd', geschreven door een Hollandse madam, waar thuisbevallingen veel meer ingeburgerd zijn dan in België, en waar het eerder uitzonderlijk is als je in een ziekenhuis bevalt... Het gaf me opnieuw een rustig gevoel en meer vertrouwen.

Ook door zelf nog te lezen op de site van Zwanger in Brussel en 'geruststellende' sites van vroedvrouwen, groeide zo geleidelijk iets meer weerstand tegen een ziekenhuis en iets meer geruststelling in een eventuele thuisbevalling... 

Ook bij Michaël merkte ik dat hij er zeker niet volledig meer tegen was zoals enkele maanden geleden... Maar we wilden ons er zeker niet op vastpinnen... Toch stuurde ik al een voorzichtig mailtje naar Elke: "Stel dat.... we toch thuis willen bevallen, kunnen we dat dan op de moment zelf nog beslissen? Moeten we zelf veel extra materiaal voorzien of niet? Komen we best nog eens tot bij jullie eerst?"

We mochten zeker nog een afspraak maken, maar ja bij wie dan, en wanneer en...

Uiteindelijk kwam het er niet meer van.

We vertelden tegen andere mensen wel dat er een vroedvrouw aan huis zou komen, maar niet dat we eventueel-misschien-wie-weet wel overwogen om eventueel-misschien-wie-weet thuis te bevallen.

Iedereen is altijd snel met commentaar en met z'n eigen mening en daar had ik echt geen zin in.

Ik wilde me niet op voorhand verdedigen voor iets dat eventueel-misschien-wie-weet zou gebeuren...

Ik probeerde ook om me niet te veel vast te pinnen op hoe alles zou verlopen, op welke manier ik wilde bevallen,... Gewoon het moment proberen afwachten en vertrouwen op mijn gevoel.

Ik probeerde na de kerstvakantie ook alle wijsheden die ik gelezen of gehoord had over bevallen op 'mijn ficheke' te zetten... Korte zinnen of ideeën die me moed konden geven. Af en toe las ik het opnieuw.

Een koude, zonnige dag, liefst met wat sneeuw…

December was echt een sombere maand geweest... Deprimerend weer. Geen weer voor mij...

Januari zou hopelijk mooier worden...

Ik hoopte dat ik zou bevallen op een zonnige koude dag (liefst met nog wat sneeuw, dat zou het helemaal 'af' maken)

11 januari 2013

Die vrijdag gingen Michaël en ik nog een pyjama kopen voor in ‘t ziekenhuis. De laatste stuks konden toegevoegd worden aan mijn valies voor 't ziekenhuis. Nog zoiets: mijn valies... Meer dan een maand voor de uitgerekende datum vroegen mensen me of mijn valies al klaarstond? Neen, natuurlijk niet. Ik was er vrij gerust in dat onze Ukkie nog even op zich zou laten wachten, dus waarom zou ik dat ding al klaarmaken? En zo'n grootse dingen moesten er ook niet mee, dus dat kon nog altijd op de moment zelf... Enfin, uiteindelijk was mijn valies eind december toch ongeveer klaar, buiten mijn pyjama dus... (Of misschien was er ergens in mij toch al iets dat voelde dat ik toch niet naar het ziekenhuis zou vertrekken, wie weet?)

Dus waar zaten we? Ah ja, die vrijdag... Een rustige dag verder. We deden in de namiddag nog een siësta… Ah ja, nog zoveel mogelijk rusten voor de bevalling en “profiteert er maar van, want binnenkort zal ’t gedaan zijn”, zeiden velen ons…

Die avond konden we beiden niet goed inslapen... We babbelden nog wat. Hoe zou het hier binnenkort zijn met ons drietjes? Hoe zou ze eruit zien? Wat voor karaktertje zou het zijn...?

Uiteindelijk vielen we dan toch in slaap rond 1u.

12 januari 2013

Om 5u werd ik wakker van de pijn... Waren het nog oefenweeën of waren dit nu de echte weeën waar ze van spraken? Ik kon niet meer blijven liggen en ging naar 't WC. Waren mijn vliezen gebroken of was het de slijmprop die er verder uitkwam? Het was me nog niet helemaal duidelijk. Dan maar weer proberen te gaan slapen. 

'Ik moet nog slapen', dacht ik heel de tijd. Ik had gelezen dat je best nog wat probeerde te slapen als je weeën begonnen zodat je uitgerust zou zijn voor de bevalling... Maar van liggen en slapen kwam niet veel meer in huis. Elke keer als ik me terug neerlegde, kwam er een nieuwe wee aanzetten en blijven liggen deed dan precies nog minder deugd dan even rechtstaan.

Rond 5.45u maakte ik Michaël wakker... Ik voelde toch wel pijn die anders was dan de dagen voordien. 

"Waarschijnlijk toch oefenweeën die wat erger zijn... Kan je nog spreken tijdens je weeën?" 

"Eu, nee, ik denk het niet..."

En telkens maar denken: 'ik moet nog slapen!!’ Maar neerliggen ging niet echt meer.

Michaël stelde voor om ons in de living te installeren zodat ik half liggend nog wat TV kon kijken om mijn gedachten te verzetten. Hij installeerde een heus prinsessenbed voor mij met fleecedeken en het donsdeken. Intussen nestelde Michaël zich in de zetel en verzonk in een diepe slaap. 

'Mmm, gezellig dacht ik, nog wat snoezelen in de zetel'. Maar daar kwam niet veel meer van in huis. Ik voelde de weeën nu toch wel snel komen. Intussen bleven de herhalingen van het nieuws doorgaan en zag ik nog maar eens tijdens het weerbericht dat het een koude, zonnige dag zou worden volgens Sabine Haagedooren. Wauw! Ik wilde bevallen op een koude, zonnige dag... Ik zag de zon opkomen in de verte… Zou het dan toch...?

Tijdens de weeën probeerde ik op mijn buikademhaling te letten en daar op te focussen. 

Intussen was ik toch wel vrij zeker dat mijn vliezen gebroken waren...

Dan toch maar bellen naar de vroedvrouw?

Rond 9u dacht ik dat het misschien toch niet slecht zou zijn om de vroedvrouw te bellen. Ik maakte Michaël wakker. Amai, hij moest van ver komen!! Ik had vrij snel Katlijn aan de lijn... Ik vertelde wat ik voelde... dat ik om de 10 minuten weeën had die ongeveer een minuut of langer duurden. Eigenlijk had ik al weeën om de 5 minuten denk ik, maar ik wilde ook niet te veel overdrijven of haar te snel voor niets laten komen.

Ze stelde me gerust "Ja, dat is ok, heel goed, ik zal rond 10.30-11u eens langskomen. Tenzij de weeën toch sneller beginnen".

Tijdens het telefoongesprek voelde ik terug een wee opkomen en het lukte me niet meer om verder te bellen. Ik gaf de telefoon door aan Michaël en ging nog maar eens naar 't WC. Spreken tijdens een wee ging dus niet meer, dus waren het toch wel echte weeën .

Michaël stelde voor om een douche te nemen... De douche deed inderdaad deugd! De warme douchestralen op mijn rug en buik verlichtten te pijn wat en op die manier kon ik mijn focus ook wat op het water leggen en niet op de pijn. Ik zat neer in bad en Michaël liet het warme water over me stromen... 

De weeën kwamen nu sneller. Michaël stelde voor om eens te timen. Ze kwamen nu om de 2 minuten. "Amai, dat gaat hier wel hard", zei Michaël. Hij besloot om toch maar terug te bellen naar Katlijn. Ze zou direct vertrekken…

Ik ging wat op mijn zitbal zitten in de living... Het lukte me nog steeds om een diepe buikademhaling te doen. 

Niet veel later kwam Katlijn binnen. Ze nam rustig haar tijd en luisterde naar de harttoontjes van onze baby. Dat was allemaal ok. Vervolgens stelde ze voor om me eens te onderzoeken. Ik ging terug naar de slaapkamer en toen bleek dat ik al 5,5 à 6 cm ontsluiting had. Wow, amai, keigoed! Ik verschoot er zelf van dat ik al ‘zo ver was’... 

Katlijn zei dat ik toch binnen dit en een uur zou moeten vertrekken naar het ziekenhuis. Michaël en ik overlegden heel even, maar het was al vrij snel duidelijk dat ik rustig thuis wilde blijven. Ik zag de rit naar het ziekenhuis niet meer zo zitten en ik voelde me ook wel goed thuis, dus ja, waarom niet?

Ik ging terug wat op mijn bal zitten en bleef me focussen op mijn ademhaling. Ik probeerde ook het beeld van de wisselbaden op te roepen en me daar op te focussen. Katlijn zei dat ze uiterlijk niet aan mij kon zien of ik pijn had of niet... Ik was toch wel wat trots dat ik tot nu toe vrij goed met de pijn kon omgaan...

Michaël en Katlijn waren intussen in de weer om alles klaar te zetten voor de bevalling. Ik hoorde op de achtergrond "twee emmers, handdoeken, washandjes, een pot kokend water om wat dingen te steriliseren". 

Katlijn luisterde regelmatig naar de harttoontjes en die waren altijd ok. Goed zo!

Toen ze me opnieuw onderzocht, zat ik aan 7 cm. Oei, ik had gedacht dat het al meer zou zijn... Maar goed, het ging vooruit, dus dat zat snor!

"Voor het donker wordt, zijn jullie mama en papa", zei Katlijn... Een zin die ik niet meer zal vergeten.

Ik mocht nog even op de zitbal hangen. Nu begonnen de weeën heftiger te worden... Ik had Michaël graag bij me om in z'n hand te knijpen en zijn aanwezigheid te voelen. Voordien hadden we het er vaak over gehad op welke manier hij aanwezig kon zijn en wat hij kon doen... 't Is op voorhand natuurlijk allemaal moeilijk in te schatten, maar gewoon het feit dat hij er was, betekende heel veel voor me. Af en toe zei hij dat ik goed bezig was en dat gaf me vertrouwen... Ook Katlijn hoorde ik dat af en toe zeggen: "goed bezig". Dat stelde gerust en gaf me vertrouwen om op m'n eigen manier om te gaan met de weeën...

Het was niet nodig dat er iemand constant naast me stond, maar af en toe iemand die bij me was, had ik wel nodig.

Katlijn stelde voor om mijn onderrug wat te masseren. Als het geen deugd deed, moest ik het zeggen... Ik probeerde mijn focus naar de massage te brengen en minder naar de pijn van de weeën... Michaël nam de massage over... Het verlichtte de pijn toch een beetje. Katlijn gaf me nog als tip om tijdens de weeën niet te hard te roepen, maar op een lage toon 'aaaaaaa' te roepen... Op die manier bleef mijn ademhaling ook wat meer onder controle vermoed ik.

Omdat mijn vliezen al gebroken waren, mocht ik niet meer in bad. Een douche zat er wel nog in... En zo trokken we terug naar boven... Ook dit hielp weer een beetje om de pijn draaglijk te maken. Maar nu werd de pijn toch wel nog heviger en voelde ik precies ook persdrang... Katlijn wilde me nog eens onderzoeken... "of ik daarvoor uit bad kon komen". "Ja... of toch niet...". Ze onderzocht me in bad. 9 cm ontsluiting... Nu ging het ineens allemaal snel... Het was zo onwezenlijk. 

Rond 14u moest ik uit de douche komen... "Ja, ik kom eruit... of neen, mag ik er nog één wee in blijven?". "Ok, nog één wee". Michaël zei achteraf: “allé jong, nog compromissen sluiten op zo’n moment”. Blijkbaar moest Katlijn er ook mee lachen. Maar… ik wist uiteraard al dat de vroedvrouwen van Zwanger in Brussel wel te vinden waren voor compromissen, dus ja, waarom niet proberen?:-)

Dan maar uit bad na een wee, afdrogen en rustig naar beneden strompelen. Beneden aan de trap nog een wee en dan in de warme slaapkamer…

Ik wilde niet meer dat Michaël nog wegging. Hij moest bij me blijven...

Intussen was Elke ook aangekomen. Nu ging het precies allemaal snel. Ik mocht op de baarkruk zitten om te persen. Katlijn gaf me nog tips... Niet proberen roepen, maar alle kracht op het persen zetten... Bij elke wee drie keer proberen persen. Kort inademen en dan... tsjakaa! 

Ik probeerde gewoon mijn gevoel te volgen, niet té veel na te denken. Katlijn en Elke zeiden dat ik goed bezig was. Blijkbaar was het hoofdje al even komen piepen... Woow... Ik mocht even voelen en voelde inderdaad iets harigs... zo vreemd...

Tussen de weeën leunde ik achterover tegen Michaël. Ik probeerde om dan wat rust te vinden...

Tijdens het persen denk ik dat ik Elke haar hand zowat blauwpaars heb geknepen. "Amai", zei ze, "als je even hard kan persen als in mijn hand knijpen, dan komt dat hier dik in orde!"...

De volgende wee kwam eraan...

Ik denk dat ik in totaal 5 weeën nodig had om te persen en dan floepte ons grote wonder eruit! 14.39u. Het ging dan toch precies sneller en vlotter dan ik had gedacht. Voor ik het goed en wel doorhad lag ons Maaren op mijn buik... Woooow... Ik had op voorhand niet gedacht dat ik haar direct zo mooi zou vinden en zo direct 'van ons'. Het voelde allemaal zo juist aan en zo speciaal... Maaren zat nog onder het bloed, maar dat kon me allemaal niet schelen. Daar lagen we dan met onze dochter... Heerlijk... En zo'n heldere blik!!

Terwijl we daar met ons drietjes lagen te genieten, zorgden Katlijn en Elke ervoor dat ik er terug een beetje ordentelijk uitzag... Nadat de navelstreng was 'uitgeklopt', mocht Michaël de navelstreng doorknippen. Voordien hadden we het er nooit echt over gehad of hij dat ging doen of niet, maar nu liep het allemaal zo natuurlijk, dat het evident was dat hij het zou doen. En hop, nu kon Maaren nog iets hoger kruipen op mijn glibberige buik.

Even later keek Elke of Maaren al een klein hongertje had en jawel, ze begon zowaar te happen en zocht naar mijn tepel. Ongelofelijk om te zien! Een paar seconden later voelde ik dat ze had aangehapt. Ik voelde intussen ook mijn baarmoeder samentrekken, maar die pijn nam ik er graag bij. Maaren die zo zalig lag te drinken op mijn buik, Michaël en ik die naar haar keken en genoten... Intussen voelde ik ook hoeveel honger ik zelf had. Ik had sinds de pannekoeken gisterenavond niets meer gegeten... Amai, op mijn nuchtere maag bevallen, dat had ik nooit gedacht! 

Nu was het tijd voor de striptease-act van Michaël . Hij mocht z'n T-shirt uitdoen en Maaren op zijn borstkas leggen... Wow, leuk om te zien! Vader en dochter zo dicht bij elkaar...

Na haar eerste voeding werd Maaren gemeten en gewogen... Zoals voorspeld was het geen reus geworden, maar een kleine dappere dochter die de wereld vol verwondering toekeek... Wat waren we blij dat we haar in ons nest mochten verwelkomen... Haar nieuwe kleertjes werden aangedaan, met muts en al. Amai, wat was ze mooi!!!

We bleven nu even alleen in de kamer met ons drie, terwijl Elke en Katlijn naar de living gingen om een tasje thee te drinken (of waren zij het die onze fles whisky soldaat maakten? )... 

Het was genieten. Gewoon, wij met ons drie... Het voelde zo juist en compleet aan...

Elke en Katlijn vertrokken rond 18u. We bedankten hen voor de ongelofelijke hulp en steun... 

Rond 21u kwam Katlijn nog even binnen met een besneeuwd hoofd om te kijken hoe het nog was... 

Het sneeuwde!!!! Echt zoals ik het had gedroomd. Het leek wel of heel het universum samenspande om er nog meer een topdag van te maken!!! Het kon niet meer stuk...

En zo gingen we even later onze eerste nacht in... Maaren gezellig bij ons in het grote bed.

Zoals het in de boekskes stond: de adrenaline gierde nog door mijn lijf en veel heb ik dan ook niet geslapen die eerste nacht... Ons klein - groot wonder lag hier zo zalig te slapen... De geluidjes die ze maakte, haar gezichtje bekijken... Het was puur genieten... Ik kon er uren naar blijven kijken...

Uiteindelijk viel de bevalling beter mee dan ik voordien had gevreesd... Ik ben er zelf van verschoten hoe ik zelf met de weeën omging en ‘rustig’ bleef. 

Was het door de buikademhaling? 

De mindfulness?

De rustige aanwezigheid van Michaël op de momenten dat ik het nodig vond?

De warme douchestraal tijdens de weeën?

De rustgevende stem van Katlijn?

De info-avonden bij Zwanger in Brussel?

De massage op mijn zitbal?

De ontspannen sfeer in 'Den 32'?

Het zicht op onze tuin, de zon die scheen?

De aanwezigheid van 2 topvroedvrouwen?

 

Hoe dan ook, onze eerste bevalling is heel speciaal geworden... 

Een hemelse dag om nooit te vergeten...

Een onvergetelijk moment dat we zullen blijven koesteren!!!