Bobbel

3 oktober, 9u30 Bobbel is 40 weken!

Daan heeft net zijn eerste 2 weken als assistent in Kortrijk gewerkt, hij had die nacht goed geslapen en heeft voor de eerste keer in 12 dagen kunnen uitslapen.
We knuffelen nog een beetje. Buiten is het prachtig weer. Een heel mooie nazomerdag, ongeveer 19 graden. Om 11u ga ik douchen, ik verlies plots mijn slijmprop in de douche... Zou het?

Ik denk maar dat dit nog niks betekent...

Daan heeft schoenen nodig en we willen graag een nieuwe i-pod kopen, ook om muziek te kunnen spelen tijdens de bevalling. Ik maak me klaar om naar het stad te gaan.

We annuleren de plannen die we vanavond hadden, voor de zekerheid (spelletjesavond bij Cobus). Anita belt om te vragen of we vanavond komen eten, als excuus gebruiken we toch nog even de spelletjesavond.

Ik bel naar Katlijn en vertel haar wat ik voel, ik zeg haar dat ik denk dat het begonnen is. De weeen worden steeds sterker, telkens ik een wee heb moet ik toch even stoppen met wandelen, praten kan ik nog!

Het zonnetje geeft nog lekker veel warmte, we gaan op een bankje op de kouter zitten, in de zon. Karel de Bond komt toevallig langs, we babbelen nog een hele tijd, hij heeft niet in de gaten dat ik weeen heb. Om 16u gaan we naar huis, de weeen gaan steeds meer pijn doen, het stappen wordt moeilijker.

Wanneer we thuis komen zie ik dat de zon nog volop in de tuin aan het schijnen is.
Ik bel moeke in Frankrijk en vertel haar dat de weeen begonnen zijn. Katlijn vertrekt naar Gent. Daan zet de schommelstoel buiten, ZALIG, dat zonnetje, heerlijk ontspannend, de weeen kan ik goed opvangen zo. Ik ga ook in de hangmat liggen.

Pieter, onze bovenbuur ziet ons zitten en komt gezellig een praatje maken. Hij heeft niet in de gaten dat ik weeen heb. Ondanks dat ik niet meer kan praten tijdens een wee. Barbara komt ook even buiten op haar terras staan, ik vertel haar dat ik weeen heb, ze vindt het prachtig en maakt fotos van mij. Als het zonnetje weg is gaan we naar binnen (17u30) gaan we naar binnen.

Binnen krijg ik het heel moeilijk, Daan is met zijn nieuwe i-pod bezig, ik moet wenen, ik vraag hem om vanaf nu bij mij te blijven want ik heb hem nodig om de weeen op te vangen. Daan masseert mijn rug. Tijdens de weeen heb ik heel veel pijn nu, ik wilde dat Katlijn er al was... Ik ga in bad zitten om beter te kunnen ontspannen.

Katlijn is aangekomen, ze zegt dat de weeen NOG heftiger moeten worden (ik kan nog lachen), ze onderzoekt me, 4cm ontsluiting! Ze raadt me aan om nog even uit bad te gaan tot de weeen heel sterk worden. Daan belt naar zijn werk dat hij de volgende dag geen wachtdienst kan doen.

HET IS ECHT BEGONNEN NU! We krijgen een kindje... Bobbel zijn harttonen zijn prima , een hele geruststelling. In het stad stelde hij me ook steeds gerust door af en toe te bewegen. Ik vang de weeen nu op in de zetel terwijl mijn voeten gemasseerd worden .

Vanaf nu is het echt heel hard werken, het opvangen van de weeen vergt een enorme concentratie, ik kan niet verdragen dat Daan of Katlijn iets tegen mij of zelfs tegen elkaar zeggen tijdens een wee. Enkel de mooie pianomuziek op de achtergrond wil ik horen. De komende uurtjes, ga ik onder de douche, op de bal onder de douche, ik ontspan in bad, terug op de zetel, rechtstaan terwijl Daan of Katlijn mijn rug masseert... Het zaligste is wanneer Daan in bad achter mij zit, en tussen de weeen mijn gezicht masseert. Ook het koude washandje op mijn voorhoofd doet deugd.

De ontsluiting gaat goed vooruit. Op een bepaald moment krijg ik het heel moeilijk, Katlijn onderzoekt me en ze vindt dat het niet heel veel vooruit is gegaan, ik vraag of ze mijn vliezen niet wil breken. Een tijdje later breekt ze mijn vliezen, in bad, helder vruchtwater, Bobbel doet het nog steeds heel goed!

Maar wat een knalweeen krijg ik nu!!!!

Het lijkt of ik uit elkaar getrokken word, echt zo heftige weeen, ik denk dat ik dood ga van de pijn, zo heftig zijn de weeen nu! Ik vraag of Annelies nog niet moet komen... Katlijn belt Annelies.

Ik zie echt af nu, elke wee is een heel zware beproeving, ik hoop echt dat dit niet lang meer moet duren... ik begin naar pijnstilling te verlangen, ik hoop dat Annelies een grote spuit verdoving mee heeft. J

Ik probeer ook continue mijn pijn te vergelijken met pijn in het verleden, om zo de pijn beter te kunnen verdragen maar ik kan het met niks vergelijken. Ik zou niks liever willen dan uit mijn lichaam te stappen, en ook te observeren, zoals ik normaal gezien doe wanneer ik bij een bevalling ben. Annelies komt aan, ze onderzoekt me, ze zegt dat het heel gunstig aanvoelt, dat het niet lang meer zal duren,...

Ik ben zo blij! Bobbel zijn hartje klopt nog steeds heel goed, een hele geruststelling. Ik word wel nog steeds gek van de pijn, en maak heel veel lawaai tijdens de weeen.

Ik zit in bad en ik heb 9 cm ontsluiting! Er zit nog een randje boven, af en toe toucheer ik mezelf (nadat ik aan Katlijn vraag of ze me nog eens wil toucheren en ze niet wil omdat ze net onderzocht heeft) of het verdomde randje al weg is... Het gaat niet weg...

Katlijn stelt voor om uit bad te komen en op handen en knieen te gaan zitten. Ik doe dat en hang over de bal, Daan zit recht tegenover me en houdt mijn handen stevig vast... Ik krijg zo ontzettende persdrang, ik moet heel veel moeite doen om niet mee te drukken... Ik mag op de top van de wee een beetje meedrukken, maar o wat doet dat pijn, ik voel Bobbel echt zitten en bovendien naar beneden komen als ik druk...

Ik denk aan wat mijn zus 6 jaar geleden tegen me zei na haar bevalling...'Ik heb geperst alsof mijn leven ervan afhing, ik wilde Maud er zo snel mogelijk uit hebben...' Dat is ook wat ik gedaan heb, verstand op nul en PERSEN! Ook al deed het vreeeeselijk veel pijn.

Na 15 minuten en dus maar een paar keer persen kreeg ik plotseling ons jongetje in mijn armen. Een jongen, ik kon zelf ontdekken of Bobbel een jongen of een meisje was! JEF! Geboren op 14 oktober om 00u01!

Hij huilde niet maar ademde wel goed, hij was meteen mooi roze en keek al meteen hoe mama en papa er uit zagen...Dit was zo een mooi moment...Ik voelde mij fantastisch! Zo trots! Ik kon de hele wereld aan. Ik voelde mij zo intens gelukkig, een gevoel zo sterk, echt iets ongekend...

Toen ik Jef aan Daan gaf, smolt mijn hart. Een trotse papa met zijn prachtige zoon!
De placenta liet even op zich wachten maar Jef maakte van de gelegenheid gebruik om in de zetel aan de borst te drinken. Dat ging meteen heel goed!

Jef, zondagskind, zonnekind, je werd op een prachtige nazomerdag geboren, je koos een prachtig weekend om de wereld te bewonderen...

We zijn zo blij met je!

Mama Lies