Baarangst - Eskelien

Nooit gedacht dat nummer drie nog zo'n rauwe paniek, of neen, pure baarangst teweeg zou brengen. Je zou denken dat die dingen gradueel afnemen telkens er eentje gepasseerd is - bij mij is 't dus andersom gelopen. In de maanden vooraf bij de gedachte alleen al, maar evenzeer op de dag des oordeels zelf

Bijgevolg, toen zich op die barre, late januariavond ook maar een zweem van een wee aankondigde, holde ik ontredderd door een donker huis vol slapend kroost op zoek naar de man die druk doende was met ge-verbouw, ironisch genoeg van zins om daarmee klaar te zijn "net-net voor de nieuwe baby kwam".

M'n prenatale tranen en stille hysterie (ziet u 't voor zich: een tonrond doch voorts klein moedertje in slipje en op blote voeten stort zich -voor zover nog mogelijk met die buik- in de roetzwarte armen van haar doehetzelver die er helemaal niets van begrijpt) zullen wel aan hormonen en 't kamperen in een huis-in-aanbouw gelegen hebben, troost ik mezelf vandaag; eens te meer is weer bewezen hoe belangrijk een fijn, veilig en baarvriendelijk nest is om daadwerkelijk en in volle form aan het bevallen te slaan. Dat er zoals gezegd nog een zoon en een dochter te slapen lagen en er dus lieve oma's opgetrommeld dienden te worden (die bovendien uit 's lands verste uithoek naar Brussel zouden moeten tuffen), zal wel niet geholpen hebben.

Vroedvrouw ter plaatse, Virginie, ontving ons allerhartelijkst als betrof het een toegewijde B&B-uitbaatster; toen ook Elke zich niet veel later in onze luxesuite installeerde en de glazen nog es vol (spa) goot (terwijl ik wellnessgewijs in dat reuzenbad lag te watertrappelen), leek er iets niet helemaal te kloppen - tot ik helemaal in gang schoot en weer wist waar 't ons daar om te doen was. Dat bad bleek m'n ding niet, dus ik ging maar weer -net als vorige keer, en dat hadden we tenslotte flink gedaan- aan de man hangen, dat hebben we ook ditmaal tot het bittere perseind zo volgehouden. 

Die twee (drie?) uurtjes puffen vlogen voorbij en herinner ik me ondertussen als bijna-gezellig; het feit dat ik plots niet meer lachen kon om de -in mijn beleving toen- beschamend flauwe moppen van de man en Elke, kondigde meteen de laatste bevallingsfase aan, zelfs ik -in m'n benevelde toestand- had het meteen door.

Onze oudste werd na twee dagen arbeid en een ruggeprik geboren, zijn zusje rolde er in onze eigenste badkamer als vanzelf uit, tot twee keer toe was ik er niet helemaal bij en leek het me vooral te overkomen (was het de prik? de pijn? de uitputting?het verschot?). Deze derde worp voelde daarom vreemd genoeg toch weer als een eerste keer: helemaal zelf dat kleintje ter wereld helpen, dat bovendien ultrabewust beleven en er geen minuut van (willen) missen. Om een paar uur later alweer huiswaarts te keren; ik zei het al, een feestje.

Dat we dat nog hebben mogen meemaken, seg!