Rozanne, volgens mama

8u30    Simon is al beneden, hij gaat straks werken, ik blijf nog even liggen. Mijn moederschapsrust is begonnen, ik profiteer nog van zoveel mogelijk slaap. En dan – heel lichtjes – voel ik een golfje in mijn buik. De eerste golf valt me zelfs niet echt op, het is pas na enkele opeenvolgende golfjes dat het me begint te dagen: de bevalling zou wel eens begonnen kunnen zijn. Te opgewonden om te blijven liggen, dus naar beneden en aan Simon vertellen. Het voelt zo gewoon, even droogjes gaan melden dat het begonnen is. We weten dat het vals alarm kan zijn, dus beslissen we samen dat Simon wel nog gaat werken (dat is vlakbij, dus op 7 min is hij terug thuis als het nodig is). Sowieso komt hij ’s middags thuis om te eten en dan zien we wel verder.


10u    De golven blijven regelmatig komen. Ik vind het een leuk idee dat de baby nu geboren gaat worden, kijk ernaar uit. Ik loop wat rond in huis, stuur nog wat mails met dagelijks geregel, pauzeer af en toe om de wee beter te kunnen voelen. Echt pijn doet het nog niet. Ik bel de vroedvrouwen om te laten weten dat het begonnen is. Arlind neemt op en vraagt hoe het gaat. Nog perfect alleen te doen. Ik besef dat ik nog heel wat werk voor de boeg heb.


11u30    Golf na golf overspoelt mij. Ik tel de tijd tussen de weeën en wacht vooral af, benieuwd naar wat komen gaat. Ik sta recht en dan breekt met een plens mijn vruchtwater. Enige teleurstelling bij het zien van de bruingroene kleur. Dat betekent meconium in het vruchtwater en dus naar het ziekenhuis, in plaats van thuis bevallen. Ik probeer Simon te bellen, maar krijg geen gehoor – gsm weer uitgevallen, dat gebeurt wel eens vaker. Probeer een tweede keer en stuur hem dan maar een mail, die leest hij wellicht direct. Ik bel opnieuw naar Arlind, inderdaad ziekenhuis dus. Een minuut later heb ik Simon aan de lijn, ik merk bij hem dezelfde opgewonden spanning, het heeft iets vrolijks. Hij springt meteen op z’n fiets. Even later vertrekken we te voet naar het ziekenhuis, een kilometer hier vandaan. Ik doe nog snel een kraamverband in uit het kraampakket, want af en toe komt er een gulpje groene smurrie uit, aangenaam is anders. Door de hektiek van het vertrek vallen de weeën wat stil, ik voel ze niet meer zo vaak en minder duidelijk.

12u20    In het ziekenhuis krijg ik een piepklein kamertje met bed en monitor. Er is ook een douche waar ik dankbaar gebruik van maak. Af en toe komt er een verpleegster binnen. Ik krijg een monitor om mijn buik om de hartslag van de baby op te volgen, maar die lijkt er vooralsnog niet veel van te merken. Wat onhandig zit ik op het bed en vang de weeën op. Simon haalt een broodje. De monitor verschuift geregeld en dan begint het bakje te piepen, vervelend ding. Echt bezorgd ben ik niet, ik voel dat het wel goed zit met ons meisje. De weeën komen ook weer regelmatig.

14u30    Arlind waait even binnen. Ze is een andere bevalling aan het begeleiden in het ziekenhuis, dat komt mooi uit. Het doet deugd om een bekend gezicht te zien, het voelt zoveel vertrouwder. Ze legt uit dat ze toestemming kan vragen aan de gynaecoloog van wacht om alsnog mijn bevalling te begeleiden. Ik had me al neergelegd bij een ziekenhuisbevalling met gynaecoloog, maar ga blij verrast in op dat voorstel. Ik voel instinctief dat ik veel liever Arlind erbij wil. Ondertussen moet ik me al wat beginnen concentreren op de weeën, het begint toch wat pijn te doen, maar is nog steeds goed te verdragen.

16u    De tijd lijkt wat te bevriezen. Ik zit daar maar en vang weeën op, af en toe piept de monitor en dan schuiven we de band weer op z’n plek. Wat had ik dit graag thuis gedaan – bedenk ik terwijl ik dit schrijf, op dat moment had ik er gelukkig niet zo’n last van. Arlind komt weer langs, de andere bevalling is achter de rug. Ze kreeg toestemming, dus mag mijn bevalling verder begeleiden. Eerst gaat zij nog een hapje eten en even op krachten komen. Twee op een dag is titanenwerk.

17u20    Eindelijk mogen we naar de verloskamer. Alsof het dan pas echt kan beginnen. Ik voel me opgelucht, er is wat meer ruimte en minder fel licht. En een bad. Daar mag ik een uurtje later in, wanneer de weeën duidelijk doorzetten. Het water doet deugd, ik hou van in bad gaan. Simon zit ernaast, zijn hand op mijn been. Veel kan hij niet doen, maar zijn nabijheid is toch onnoemelijk belangrijk en geeft me een gerust gevoel. Arlind is er vanaf nu ook de hele tijd bij. Ze houdt zich wat op de achtergrond en geeft zo subtiel te kennen dat ik de leiding heb.

19u    De weeën beginnen serieus pijn te doen, ik keer meer en meer in mezelf om ze op te vangen. Ik vraag om perspectief: “Hoe lang moet ik dit nog volhouden?” Het voelt niet alsof ik het nog lang uithoud, al besef ik dat het nog even kan duren. Het maakt me toch een beetje bang. Door het raam zie ik wolken, een streep lucht die steeds donkerder wordt. Het voelt alsof ik hier al eindeloos zit.

20u15    De pijn wordt helser, ik zet me schrap om elke wee op te vangen. En toch lijkt het niet goed vooruit te gaan. Ik mag wat proberen meeduwen, maar voel dat het niks uithaalt. Het frustreert me. Arlind geeft aan dat ik best uit bad kom, ik zit al te lang in dezelfde houding.

21u    Na wat gesukkel geraak ik op het bed, op mijn zij. Nu slaat de pijn bij elke wee hard toe. Ik voel geen energie meer, nijp Simons arm plat en kerm het uit. Dit is niet te houden. Arlind suggereert om op handen en knieën te gaan zitten, maar daar zie ik geen beginnen aan. Ik blijf liggen, verbijt de pijn en hoop dat het snel voorbij is. Plots voel ik een doorbraak, alsof de baby ineens met een zwiep meer naar beneden zakt. Het laatste obstakel is weg, de doorgang is vrij.

21u30    Dat geeft me meteen een boost. Wat me daarnet onmogelijk leek, voelt nu evident: ik ga op handen en knieën zitten. Mijn lijf vertelt me wat te doen en ik duw mee bij elke wee. Ik voel de baby dalen, maar jammer genoeg ook telkens weer omhoog schuiven. Misschien wel het meest frustrerende gevoel dat ik ooit had, alsof alle moeite teniet gedaan wordt. Arlind supportert samen met de andere vroedvrouw die er intussen bijgekomen is, ze geven aan dat het wel degelijk vordert. Ik jammer het uit na elke wee als de baby weer terugschuift, duw bij elke wee nog harder om haar verder naar beneden te krijgen. Simon staat bij me aan het hoofdeind van het bed, hij lijkt bijna mee te persen, houdt mijn handen vast en is geruststellend dichtbij. Hij vertelt me over de col die ik in gedachten aan het beklimmen ben. En dat de top in zicht is.

22u30    Nu voel ik ook dat het beetje bij beetje opschiet. Nog een paar weeën en dan… schuift ze niet terug omhoog en is haar hoofdje eruit. Wat een bevreemdende sensatie: ik voel haar hoofd en lijfje duidelijk bewegen. De wee lijkt lang op zich te laten wachten, dankbaar neem ik ze aan als ze er toch is. En dan is haar lijfje er ook uit. Alsof het licht plots verandert, de lucht plots verandert, alles anders is. Mijn hoofd is kristalhelder. Arlind moedigt me aan om ons kindje zelf op te nemen. Opluchting, warmte, liefde gonst door mijn lijf. Dit is Rozanne waar ik zo naar uitgekeken heb. Ik houd een prachtig klein mensje vast en ben dolgelukkig.

5 januari 2017

Wanneer ik dit schrijf is Rozanne ondertussen 6 maanden oud. Een geweldig energiek mevrouwtje. We hebben wat afgezien de eerste maanden, met reflux die het nog wat heftiger maakte. Maar wat een ongelofelijk geluk is ons overkomen! Ik ben Arlind en Zwanger in Brussel nog steeds ongelofelijk dankbaar. Dankzij hen is het een bevalling waar ik graag op terugkijk. Ik ben er vrij zeker van dat het zonder hen anders gelopen was en dat de kans groter was dat het minder juist zou voelen. Wat een goede zorgen, wat een zachte aanpak, wat een ruimte die ze geven om het zelf te mogen doen!