Lander

Zes oktober 2016. De dag die een nieuwe start in ons leven inluidde! De dag ervoor verdween de zwangerschapsvermoeidheid als sneeuw voor de zon en genoten we nog van de laatste zonnestralen met een extra lange avondwandeling. Achteraf vervloekte ik mezelf, want de rugpijn die me vergezelde tijdens de zwangerschap kwam na de wandeling zeer sterk opdraven. Ik was ervan overtuigd dat ik mezelf serieus overschat had. Ook al was ik al een kleine week over tijd, dronk ik liters frambozenbladthee, deed ik stimulerende yoga-oefeningen en had ik er een sessie acupunctuur opzitten - want ik moest en zou thuisbevallen - geen haar op m’n hoofd dacht dat ‘het’ gestart was.

Hans, m’n vriend, ging dus rustig slapen. Ik daarentegen kon moeilijk de slaap vatten door die aanhoudende rugpijn. Een eerste bevalling, wist ik veel hoe dat voelde! Enkele uurtjes en ongemakjes later begon het toch te dagen en voelde ik de rugpijn komen en gaan. Rond vijf uur ’s nachts/ ’s ochtends had ik er genoeg van, volgens het principe 'gedeelde pijn is halve pijn', maakte ik Hans wakker. We lagen lepeltje lepeltje om de pijn in m’n rug te verzachten. Plichtsbewust timede Hans de tijdspanne tussen de weeën. Het was direct voor echt! De tijdspanne was kort, de weeën lang. De plannen om die dag op controle te gaan in het ziekenhuis en het sollicitatiegesprek de dag erop werden naar de prullenbak verwezen! De vroedvrouw bellen leek ons een strakker plan!

Rond zeven uur kwam vroedvrouw Arlind ons geruststellen: het hartje van ons mannetje klopte rustig, zich van geen kwaad bewust, zijn weg naar buiten aan het vrijmaken. Op handen en knieën kon ik het een tijdje verder aan. De weeën werden als maar heviger. Een warm bad bracht in eerste instantie soelaas, maar al snel kon ik met al die veranderingen in m’n lichaam geen blijf meer. De grenzen van het grote ronde opblaasbaar bad werden al plonzend met m’n armen verkend. Arlind bleef er rustig bij, zag dat alles vlot aan het verlopen was en riep er Marloes bij, de tweede vroedvrouw van wacht. We lieten het bad voor wat het was en ik zette de laatste fase op m’n hurken in. Ik mocht starten met persen! Nu zou het niet meer lang duren, verzekerden ze me. Tussen de weeën in trok Hans me telkens op ons bed om uit te rusten. Maar dat persen bleef maar duren en duren.

Marloes en Arlind bleven er kalm onder, ik zag hen zelfs af en toe gniffelen naar elkaar. De reden van dat gniffelen werd al snel duidelijk, onze kleine meneer kwam in een ongescheurd waterzakje tevoorschijn. Ik was zodanig onder de indruk door de veranderingen in m’n lichaam dat ik uit het oog verloren was dat m’n water nog niet gebroken was! Arlind bevrijde kleine Lander uit z’n privé zwembadje en legde hem na z’n eerste kreetjes naakt op m’n buik. Een roos mollig wezentje lag rond 13u uitgeput op me in te dommelen. Enkele uurtjes later trokken Arlind en Marloes de deur achter zich dicht en waren we voor eerst gezellig met z'n drietjes alleen thuis. Zalig!

Gelukkig hielden de vroedvrouwen wel nog een oogje in het zeil en stond Febe ons bijvoorbeeld bij met allerlei borstvoedingstips en tricks! Ons avontuur was perfect gelanceerd!