Borstvoeding: moeilijk gaat ook

Niemand moest me overtuigen om borstvoeding te geven. Het is supergezond voor je baby, heel praktisch (geen gedoe met flesjes en je hebt je borsten altijd bij) en gezellig. Borstvoeding is puur natuur, dus verwachtte ik ook weinig problemen. Bij de vraag of ik borstvoeding zou geven, antwoordde ik steevast dat zou proberen, al dacht ik bij mezelf dat het vanzelfsprekend was. 

Week 1

Ons Marthe kwam 3 weken vroeger dan gepland na een vlekkeloze zwangerschap, net geen prematuur. Bij de geboorte woog ze 3kg245, een goed gewicht desondanks dat ze vroeger kwam. Nog geen uur na de geboorte kreeg ze voor de eerste keer de borst. En ze zoog! Op dat moment ging er al een vreugdekreetje door me heen: het lukt! (Wist ik veel wat er daarna nog zou volgen). De dag en nacht erna lag ze regelmatig aan de borst. Ze sliep wel heel veel en ik moest ze regelmatig stimuleren om te blijven zuigen. Ze hapte goed aan, maar toch krulden mijn tenen dikwijls tijdens de toeschietreflex. Mijn tepels moesten er nog aan wennen! Tijdens de tweede nacht op de materniteit heeft ze bijna continu gezogen (ik schrijf zuigen omdat ik toen nog niet wist dat zuigen en drinken geen synoniem zijn). Er was een supervroedvrouw van dienst die me heel de nacht kwam bijstaan en tips geven over liggend voeden en nog heel veel ander interessants over borstvoeding. Ik kreeg als het ware een nachtelijke cursus borstvoeding waar ik haar nog steeds dankbaar over ben. Wat alleszins blijft hangen daarvan is dat de baby de borst niet kan leegdrinken. Zolang ze drinkt, geeft ze prikkels om meer melk aan te maken. En dus liet ik haar maar drinken. Op dag 2 werd Marthe gewogen. Ze was afgevallen, wat normaal is, maar wel meer dan 10%. We twijfelden of we al naar huis zouden gaan of nog een nachtje blijven. We bleven nog een nacht omdat we het wel comfortabel vonden om ons continu door goede zorgen en advies te laten omringen. Op dag 3 gingen we naar huis. Dat mocht van het ziekenhuis mits opvolging door een vroedvrouw thuis. Onze vroedvrouw van Zwanger in Brussel zou de dag erop op bezoek komen om te zien hoe alles verliep en of het gewicht de goeie richting uit ging. Intussen was ons dochtertje bijna continu aan het zuigen. Ik had nauwelijks tijd om naar het toilet te gaan. De vermoeidheid zette ik op zij want ik wist dat de eerste dagen moeilijk maar cruciaal waren. We hadden er al een eerste slapeloze dag en nacht thuis op zitten. Groot was mijn teleurstelling dus toen bleek dat ze nog was afgevallen. Zoveel moeite, zoveel zuigen en toch afvallen. Dat bracht me wel aan het twijfelen: heb ik voldoende melk? Drinkt ze wel goed? Toen onze vroedvrouw toekeek bij een voeding merkte ze op dat ze wel goed aanhapte, maar dat ze amper slikte. Ze was ook niet zo alert aan het drinken en we moesten haar regelmatig stimuleren. Nog een dagje verderdoen en dan terug wegen...ze bleek terug wat afgevallen. Toen we probeerden om wat melk manueel te kolven op een lepeltje, kreeg ik amper wat druppels als resultaat. We moesten er een kolf bijhalen en vanaf dan na elke voeding wat afkolven. Dat werd dus nog intensiever, maar ik dacht niet aan opgeven, want ik wou dit zo graag doen lukken, voor haar maar ook voor mezelf. Ik voelde al schuldgevoelens de kop op steken: had ik wel voldoende gerust voor de geboorte? En was ze daarom te vroeg gekomen waardoor zowel zij als ik niet klaar waren voor borstvoeding? De dag erna, toen was ze 5 dagen, kwam de vroedvrouw terug en wogen we Marthe opnieuw. Haar gewicht was stabiel maar ze kwam wel niet bij. Het werd tijd om flesjes bij te geven en we moesten haar elke 2 à 3 uur wakker maken voor borstvoeding en daarna een flesje. En daarna kolven natuurlijk...Het eerste flesje gaven we rond 17u die vijfde dag, ze dronk het gretig op. We waren blij maar het gaf me wel gemengde gevoelens. Maar toch voelde het ok, want ik bleef het als een tussenoplossing zien en haar gezondheid stond op de eerste plaats. Na dat eerste flesje viel ze in een diepe slaap. 3 uur later, niet wakker te krijgen. We gunden haar nog een uurtje extra, want misschien had ze er gewoon nood aan? Maar een uur later was ze nog niet wakker te krijgen, ook niet door haar te verschonen... We maakten ons zorgen en wisten niet goed wat gedaan. We belden dus de vroedvrouw en na enkele gerichte vragen besloot ze toch om ons naar de spoed te sturen. Nu sloeg de paniek toch wel toe. Haast verdoofd van angst, belden we een taxi en intussen gooiden we wat luiers in een rugzak. Nauwelijks een halfuur later stonden we in de spoed. Ik kreeg aan de receptie amper nog een woord uit mijn van schrik dichtgeknepen keel. Gelukkig kon Karel, mijn vriend, nog het woord voeren. De pediater van dienst was al verwittigd door onze vroedvrouw. Het verdict werd snel geveld: teveel bilirubine (geel) waardoor ze dus nog weinig alert was. Oplossing: nachtje op pediatrie met 2 x 4 uur onder de lampen. Ik mocht op de kamer bij haar blijven terwijl Marthe onder haar zonnebankje lag. En intussen blijven verder doen met borstvoeding, flesjes en kolven. Ze kwam nog steeds niet vanzelf wakker, dus ze moest telkens worden wakker gemaakt voor voeding. Voor en na elke voeding kwam een verpleegkundige om haar te wegen. Niet echt bemoedigend, soms kwam er slechts 2 gram bij, soms niks, soms ging er zelfs vanaf (die verdomde weegschalen!).   Na haar zonnebanksessie mochten we nog niet naar huis, de pediater wou haar graag zien bijkomen. De hoeveelheid flessenvoeding werd opgedreven naar een regime van 60 ml na elke borstvoeding. Wat ik kolfde werd er aanvankelijk niet bijgeteld want het was amper de moeite. Toch bleven we doorgaan met het voeden, de flesjes en het kolven. Ik ontdekte de meest interessante en oninteressante nachtelijke tv-programma's ;-)

Ze begon bij te komen en na 4 dagen op pediatrie mochten we eindelijk naar huis mits verdere opvolging door onze vroedvrouw. De hoeveelheid afgekolfde melk begon toe te nemen. 

Week 2-3

Hetzelfde regime ging nog een tiental dagen door. Haar gewicht nam toe en het kolven vermeerderde beetje per beetje. Na controle van het gewicht door de vroedvrouw stelde ze vast dat ons Marthe wat te veel voeding kreeg. 'Ze is gewoon overboeft', drukte ze het plastisch uit. We mochten de hoeveelheid flessenvoeding beginnen afbouwen naar 30 ml en ik mocht stoppen met kolven. Marthe dronk al alerter aan de borst en kon nu de stimulerende functie van de kolf volledig overnemen. Eindelijk een lichtpuntje! Ik moest wel verplicht rusten en in bed blijven om haar te voeden. Twee dagen later hadden we opnieuw controle van gewicht: het ging nog steeds goed en nu mochten we stilaan ook het aantal flesjes beginnen afbouwen. Dat was pas echt goed nieuws...Maar we waren te optimistisch en gingen onmiddellijk over naar 100% borstvoeding. De volgende twee dagen verliepen prima, maar dan volgden 2 heel moeilijke dagen met een lastige baby...hoe stom van ons om zo een bruuske overgang te forceren. Geleidelijk aan afbouwen stond er nochtans letterlijk in ons boekje van Kind en Gezin. 

Week 4-8

We begonnen met 3 flesjes per dag. Van 3 naar 2 afbouwen, werd weer gevolgd door een lastige dag, een zogenaamde 'regeldag'. Maar van 2 naar 1 en van 1 naar 0 verliepen onopgemerkt. Toen ze 8 weken was, woog ze 3,440 kg en waren we eindelijk 100% op borstvoeding. Ik ben superblij en trots dat we er mits wat geduld en de nodige inspanning toch zijn in geslaagd. Ik ben er ergens altijd in blijven geloven, hoewel er ook wel wat wanhoopsmomentjes waren. Ik ben zelf opgevoed met vaders principe: "moeilijk gaat ook en niet gaan bestaat niet" en dat heeft nog maar eens zijn dienst bewezen. Maar natuurlijk waren we er ook niet in geslaagd dankzij de steun van Karel, mijn partner, dankzij de adviezen en aanmoedigingen van onze vroedvrouw en dankzij het internet met andere moeilijke en troost biedende borstvoedingsverhalen (borstvoeding.com). Om andere mama's te hoop te geven heb ik op vraag van onze vroedvrouw ons verhaal neergepend. Intussen staan

we voor een volgende uitdaging: Marthe overdag voldoende leren slapen...in haar bedje. Met veel geduld en met het gekende principe, nemen we ook deze uitdaging aan!

Maïka, Marthe en Karel