De geboorte van Ada - vlotte bevalling, lang verhaal

afZe zeggen dat tijdens je zwangerschap en vlak na de bevalling je hersenen minder goed functioneren: een handig trucje van de natuur opdat je alle lastige zwangerschapskwaaltjes en de pijn van de bevalling snel vergeet en nog meer kindjes wil maken. Ik moet zeggen dat ik me na tweeënhalve maand inderdaad niet echt meer de felle pijn herinner die ik waarschijnlijk wel gevoeld zal hebben tijdens de bevalling. Wanneer mensen me nu nog vragen naar mijn bevalling stel ik hen meteen gerust dat dat allemaal wel meevalt. Ik had dan ook relatief veel geluk met een heel vlotte bevalling. Maar dan nog… het meteen opnieuw doen zie ik toch nog niet meteen zitten.

Ik ging bevallen van mijn eerste kindje en wilde dat goed doen. Mijn man gaf me de vrijheid zelf uit te zoeken hoe ik het liefst wilde dat de zwangerschapsopvolging en bevalling gingen verlopen en al snel waren we het eens dat we graag met een vroedvrouw wilden bevallen maar toch in het ziekenhuis. Het was immers ons eerste kindje en we wilden liever het zekere voor het onzekere nemen. We bereidden ons ook minutieus voor op de bevalling: ik deed aan zwangerschapsyoga, las verschillende boeken, we deden een bezoek aan het ziekenhuis en volgden de informatiesessies bij Zwanger in Brussel, … Vooral die cursus bij onze vroedvrouwpraktijk heeft ons goed geholpen. Maar hoe fel we wat we daar leerden nog zouden nodig hebben, wisten we toen nog niet. 

Vanaf drie weken voor onze uitgerekende datum was ik er helemaal klaar voor. Dat kleintje mocht gaan komen. Het huis was op orde, alle was was gedaan, de diepvries zat vol klaargemaakte maaltijdjes, alle doopsuikerdoosjes waren geplooid en mijn bevallingsboeken waren uit. Ik was zelfs al begonnen aan een playlist voor tijdens de bevalling in de ziekenhuiskamer af te spelen. Ik had ook al af en toe oefenweeën dus ergens hoopte ik wel dat dat betekende dat we niet al te lang zouden hoeven te wachten. In de yoga zeiden ze iedere week “Aha, je bent er nog steeds”. Uiteraard moesten we toch nog de volle drie weken wachten tot ons kleine meisje eindelijk haar warme nestje wou verlaten. Het was overduidelijk dat wij daar niet veel op te zeggen hadden. Ik mocht dan nog zoveel fietsen of wandelen als ik wou, wanneer ze precies kwam, was volledig uit onze handen. Ik plan altijd graag alles dus dit was voor mij een hele oefening in loslaten.

Drie dagen na onze uitgerekende datum, op Kerstdag, kregen we een eerste teken dat de komst van ons kleine meisje op til was. Ik stond weeral eens vroeg op ’s ochtends om naar de wc te gaan en onderweg braken mijn vliezen. Joepie, joepie, joepie! Ik kon mijn man het best laten slapen want hij zou zijn rust nog nodig hebben maar ik kon me echt niet inhouden. “We krijgen een kerstekindje”, liet ik hem weten en hij was meteen klaarwakker. We bleven in bed nog wat rustig babbelen want de weeën waren nog niet begonnen en we hadden nog alle tijd. Daarna kon ik nog rustig wat dingen klaar leggen, mijn valiesje klaar zetten en het beddengoed van het wiegje opmaken. We brachten onze vroedvrouw Laure op de hoogte en zij liet ons weten dat we rustig mochten afwachten tot mijn weeën zouden beginnen. Dat mocht zo’n 24 uur duren en anders zou ik ingeleid moeten worden. Tot de namiddag konden we rustig blijven, maar dan wou ik er echt wel aan beginnen. Ik had nog steeds niet voldoende bewust door dat niet ik de actor was die eraan moest beginnen, maar onze baby de weeën moest opstarten. Mijn man en ik probeerden alle trucjes en we wisselden wandelingen af met rustpauzes en massages. Het mocht echter niet baten. Rond 22u30 ’s avonds gaf ik het op en besliste ik maar te gaan slapen zodat ik morgen voor de bevalling in het ziekenhuis toch een beetje uitgerust zou zijn. En ja hoor, een kwartier nadat ik in bed was gekropen begonnen mijn weeën. 

Ik had al veel voorweeën gehad in de weken, dagen en uren ervoor, dus wilde nog even afwachten om zeker te zijn dat het deze keer wel voor echt zou zijn. Mijn man liet ik dus nog niets weten en pas toen hij drie kwartier later ook kwam slapen liet ik hem weten dat ik vermoedde dat het gestart was en ik begon dus ook te timen met een app op mijn gsm. Ik was er vrij zeker van dat het echt begonnen was maar bleef rustig zodat hij niet teleurgesteld zou zijn als het toch een valse start zou zijn. Dat was het helemaal niet. De weeën werden al vrij snel heviger en kwamen sneller en sneller na elkaar, maar ze bleven onregelmatig. Ik haalde één van mijn boeken erbij om de verschillende bevallingshoudingen nog eens te bekijken en plofte op mijn yogamatje langs de rand van mijn bed. Wat later stuurde ik mijn man de kamer uit, want ik kon beter op mijn eentje met de pijn omgaan. Een halfuur later riep ik hem echter al weer terug. De pijn werd zo erg dat ik moest overgeven en toen verloor ik ook de rest van mijn vruchtwater. Ik liet mijn man weten dat hij nu wel Laure nog eens moest bellen. Ze wou natuurlijk mij horen en tussen twee weeën door liet ik haar weten dat het echt al wel veel pijn deed maar de weeën leken nog onregelmatig. Toch was het soms al zo dat er nog maar drie minuten tussen waren. Ik had in mijn cursus geleerd dat deze fase waarschijnlijk nog een hele poos zou duren dus ik ging ervan uit dat het nog veel erger zou moeten worden eer Laure zou moeten komen. We spraken dus af dat ik terug zou bellen als de weeën meer regelmatiger werden of als ik echt niet meer kon. Ergens had ik wel al het gevoel dat het allemaal niet al te lang meer moest duren maar ik stopte dat gevoel weg. Mijn man sms’tje Laure dus nog eens om zich te verontschuldigen dat we haar voor niets te vroeg hadden wakker gebeld. Achteraf gezien was dat natuurlijk hilarisch, maar toen wisten wij nog van niets.

Vrij plots, amper twintig minuten nadat we Laure hadden gebeld, kreeg ik persdrang. Heel even was ik in paniek, want ik had ergens gelezen dat het gevaarlijk kon zijn als je te vroeg begon te persen. Maar al snel luisterde ik naar mijn lichaam en voelde ik dat ik gewoon niet anders kon en ik echt wel al in de laatste fase zat. Mijn man geloofde me maar half toen ik hem dit vertelde, maar deed gelukkig wel wat ik vroeg en belde Laure terug. Zij beloofde dat ze er meteen aan kwam. En we hadden haar nodig, dat voelden we allebei. Ik wilde van mijn man de geruststelling krijgen dat het bijna voorbij was. Het kon toch echt niet dat je zo’n pijn uren en uren moest verdragen. Ik was ondertussen ook al aan het brullen geslagen (ocharme mijn buren). Maar mijn man leefde nog in de waan dat we nog op ons gemak naar het ziekenhuis zouden gaan samen met Laure, ook al geraakte ik nog maar amper in het bed met zijn hulp. En toen ik hem nogmaals zei dat ik echt dacht dat het niet zo lang meer zou duren, kwam hij gelukkig op het idee dat ik dan misschien best mijn broek zou uitdoen. Net op tijd, want een wee later had ik het gevoel dat ik een hoofdje voelde duwen om eruit te komen. Op dit punt gekomen had ik wel echt het gevoel dat mijn lichaam wist wat het deed. Ik liet dan ook mijn paniek helemaal los en liet mijn lichaam doen wat het moest doen. De hele situatie was vrij hallucinant, want mijn man zat nog steeds de weeën te timen. Ik schreeuwde dat hij moest kijken of hij nog geen hoofdje zag en hoewel hij dacht dat ik gek was en dat helemaal niet kon, deed hij toch wat ik vroeg. En ja hoor, plots werd dat hoofdje geboren. Nog geen vijf uur nadat mijn weeën waren begonnen. 

Nu was het aan mijn man om in paniek te slaan, want hier was hij helemaal niet klaar voor. Niemand had ons ooit verteld wat we in dit geval moesten doen. Hij belde Laure weer op om te vragen wat we moesten doen. We wisten dankzij de cursus wel dat er wat tijd zat tussen de wee voor het hoofdje en de wee voor de rest van het lichaam, maar die minuut ( of paar minuten?) leek veel te lang te duren. Ik was ook een beetje van de wereld en het was mijn man die daar stond en moest beslissingen nemen. Hij zag een paars hoofdje dat niet bewoog en hoewel dat normaal was, was hij doodsbang dat er iets mis was. Laure nam snel op, want ze stond ondertussen voor onze voordeur. In het verhaal lijkt dat lang geduurd te hebben maar er was maar een dik kwartier verstreken sinds we haar de laatste keer gebeld hadden. Mijn man liep dus naar de parlofoon om haar binnen te laten. Moest dit nu uitgerekend de nacht zijn waarop een van onze buren beslist de voordeur op slot te doen zodat je niemand kan binnen laten met de parlofoon. We wonen in een appartement op de vierde verdieping dus mijn man zou heel wat trappen moeten doen om haar te kunnen binnen laten. Terwijl ik alleen in de slaapkamer lag te wachten op de laatste wee, moest hij zonder mijn hulp een moeilijke knoop doorhakken. Bij mij blijven of de vroedvrouw gaan halen. Hij koos voor het tweede en spurtte de trappen af. Daarvan besefte ik uiteraard allemaal niets. Mijn man was immers nog niet lang weg of de bevrijdende laatste wee kwam en ons dochtertje werd geboren. Nu was het aan mij om plots bang te worden. Ik had mijn werk gedaan en zou opgelucht moeten zijn, maar ik zat daar alleen in bed en er lag een klein rood wezentje en oef het begint te huilen, maar is het wel echt gezond? 

Voor mij kwam Laure dus toch nog op tijd voor het belangrijkste gedeelte: om me te helpen mijn dochtertje in mijn armen te nemen, om te kijken of alles in orde was (en of, ze was kerngezond), om te helpen bij de eerste voeding. Ze bleef dan ook enkele uren tot we weer helemaal op onze positieven waren. Het was nu niet meer nodig om naar het ziekenhuis te gaan en eerlijk gezegd zag ik het amper zitten om uit mijn bed te komen, laat staan om nu nog buitenshuis te komen. We beslisten dus om thuis te blijven, wetende dat we goed ondersteund zouden worden door Laure en collega’s.

Zowel mijn man als ik waren toch wat van de kaart. Onze slaapkamer was een slagveld, onze lakens en matras niet beschermd tegen een bevalling en we wisten niet goed of we alles in huis hadden dat we nodig hadden. We waren voorbereid op een bevalling in het ziekenhuis en nu waren al onze plannen in het honderd gestuurd. Maar onze grootste zorg was onze kleine Ada. Zouden we wel goed voor haar kunnen zorgen, zouden we haar kunnen troosten als ze weende, zou de borstvoeding goed lukken? Het betekende dus in de eerste dagen heel veel voor ons dat de vroedvrouwen van Zwanger in Brussel regelmatig langskwamen en ons geruststelden dat we goed bezig waren en dat Ada een flinke baby was. 

Hoewel we dus tijdens de eigenlijke bevalling alleen waren, zijn we wel heel goed opgevolgd door Zwanger in Brussel bij alles wat er bij een bevalling komt kijken. Tijdens de opvolging van de zwangerschap namen ze alle tijd om al je vragen te beantwoorden en keken ze niet alleen of alles goed ging met het kindje, maar ook met de mama. De infocursus was heel nuttig en ik denk dat veel elementen die ik daar heb geleerd er mee voor hebben geholpen dat mijn bevalling zo vlot verliep. Ik wist wat de beste setting was voor een snelle bevalling en hoe ik ervoor kon zorgen dat ik zo ontspannen mogelijk was. En bovendien herkende ik veel van wat er verteld was tijdens de bevalling zelf zodat ik toch niet totaal overdonderd was. Maar het meest tevreden ben ik van hun hulp na de geboorte: we konden steeds bij hen terecht met vragen over de verzorging van Ada, hulp bij de borstvoeding of andere ongerustheden. Zelfs nu, na tien weken, nu Ada een gelukkige en kerngezonde baby is en ik al heel wat meer zelfvertrouwen heb als moeder, spring ik er nog af en toe binnen voor een babbeltje tijdens Moedermelk & boterhammen, Kangatraining of de Babymassage. Altijd een warme plek om te komen, zowel voor moeder als voor baby!