Geboorte van een dochter - volgens mama

Op het einde denk je dat je babytje er nooit meer uit gaat komen. Ik was 5 dagen “over tijd” en begon wat zenuwachtig te worden. Dus stelde mijn moeder voor om te gaan wandelen aan de zee, want dat had geholpen bij een vriendin van haar, en er was toch ook een ziekenhuis in Oostende voor als.... Na een dag intensief wandelen aan de zee, voelde ik nog niets tijdens de treinrit naar huis, toch niet tot mijn moeder afstapte in Gent en ik verder reed naar Brussel. Eenmaal in het station van Brussel kon ik precies toch niet meer zo goed wandelen, het leek meer op “waggelen” en ik zei aan mijn man dat het “misschien toch wel eens voor vannacht zou kunnen zijn”. Die avond kreeg ik rond 22u de eerste weeën. Er was niet zoveel twijfel of het wel weeën waren, aangezien ze al onmiddellijk heel intens en regelmatig waren. Als we ze timeden waren ze al om de 3 à 5 minuten... Iets voor 23u besloten we om naar Zwanger in Brussel te bellen, zodat de vroedvrouw van wacht – voordat ze zelf in bed kroop – toch nog wist dat er iets zat aan te komen voor die nacht (of ochtend?). We vonden het raar dat de weeën elkaar al zo snel opvolgden omdat het op de belbrief leek alsof dit pas na uren het geval was, en je dan pas moest bellen... maar blijkbaar kon dit volgens Laure. Ze vroeg of ze al moest komen, maar ik zei dat het nog wel goed te doen was alleen (ik kon nog vlot spreken tussen de weeën door aan telefoon, dus Laure was het wel met me eens) en dat we zouden terugbellen. Ik stelde voor aan mijn man dat hij nog wat sliep (want in mijn hoofd kon dit nog uuuuren duren, dus kon hij er maar beter uitgerust voorstaan), terwijl ik de weeën opving op mijn knieën met een bal onder mijn armen. Rond 3u s’nachts maakte ik hem wakker om naar Laure te bellen omdat de weeën echt pijn begonnen te doen en terwijl hij haar aan de lijn had, brak mijn water en werden de weeën heel hevig. Een half uurtje later was Laure er, en nog een half uurtje later besloten we naar het ziekenhuis te vertrekken. Ik had gelezen dat het heel belangrijk was om je tijdens de bevalling niet te laten afleiden en gewoon je ding te doen. Maar dat ging eigenlijk vanzelf. Zowel op de trap naar beneden (we wonen op de 3e verdieping – en de pallier van elke verdieping kwam net op tijd om me op handen en voeten te zetten en een wee op te vangen...), als in de auto, de lift en de gang van het ziekenhuis (wachtend op welke kamer ze ons toewezen) zette ik me op handen en voeten (voor mij ging het echt niet om staand de weeën op te vangen). En gelukkig was er ook een bal in de ziekenhuiskamer, zodat ik gewoon kon verder doen! We waren nog maar goed en wel geïnstalleerd in de kamer, of de persweeën waren er al. Toen had ik wel iets nodig om heel hard in te knijpen, dit werden de poten van het ziekenhuisbed. Na ongeveer 6 of 8 persweeën werd ons dochtertje geboren. Vreemd genoeg herinner ik me dit moment niet zo goed, alsof er teveel tegelijkertijd gebeurde (en ik me niet zo snel hieraan verwacht had). Daarna ging ik op het bed liggen en werd ze op mijn borst gelegd. Dit was ongelofelijk, maar ik kon er niet helemaal van genieten omdat ik vreselijk lage rugpijn had. Deze pijn ging op slag weg toen de placenta wat later eruit kwam en toen was het heerlijk genieten. 

Ik had nooit gedacht zo’n vlotte bevalling te hebben (ik had me voorbereid op 12 à 24 uur zwoegen), maar dit kan dus ook bij een eerste kindje! De weeën doen natuurlijk wel pijn, maar ik vind dit niet te vergelijken met andere soorten van fysieke pijn. Het is meer iets waar je door gaat – als in een soort trance, in één groot geheel – om naar iets te gaan waarvan je weet dat het heel mooi zal zijn. Ik wil er ook nog bij zeggen – voor de vrouwen die dit ook meemaken, want ergens wordt hier te weinig over gesproken – dat ik hiervoor 2 opeenvolgende miskramen heb gehad, maar dat deze zwangerschap en bevalling heel goed zijn verlopen. Je begint dan te twijfelen of het wel nog goed kan lopen ook, maar ja dus!