Geboorte van een dochter - volgens papa

De geboorte van onze dochter is uitgerekend voor 15 januari, een vrijdag. In het weekend daarna zijn er echter nog steeds geen echte voortekenen, wat mij onverwacht extra tijd geeft om de verbouwing van de keuken af te werken.

De volgende dinsdag wacht ik mijn vrouw ’s avonds op aan het station om samen naar huis te wandelen nadat ze een dag naar de zee is gegaan. Ze heeft een beetje moeite met stappen, wat haar doet vermoeden dat het nu toch voor binnenkort zal zijn. En inderdaad, die avond rond 22u beginnen de weeën, met tussenpozen van iets minder dan 5 minuten. De belbrief van Zwanger In Brussel wordt erbij gehaald, en die zegt om pas te bellen als de weeën elkaar sneller opvolgen dan... 5 minuten. Maar het is nog maar net begonnen, dus we besluiten samen om nog eventjes af te wachten.

Om 23u is het er in elk geval niet minder op geworden, dus bel ik toch maar naar Laure die die avond van wacht is. Ze zal misschien nog net wakker zijn, en dan weet ze alvast dat er iets op komst is. Laure vraagt ons of we graag hebben dat ze al meteen komt, of we liever nog wat wachten. We hadden ons voorbereid op 12 à 24u voor de bevalling van een eerste kindje, dus tijd genoeg: we beslissen om Laure nog wat te laten slapen, en zelf hetzelfde te proberen. Ik slaag daar vrij goed in, mijn vrouw minder, want de weeën blijven ongeveer op hetzelfde ritme doorgaan. Ik stel nog voor dat ze tussen de weeën door nog wat op bed komt liggen om uit te rusten, maar dat lukt niet. De pijn is het meest draaglijk op de knieën steunend op een zitbal.

Rond drie uur ’s nachts worden de weeën heviger, wat ons doet besluiten om tegen kwart voor vier Laure toch maar wakker te bellen. Nog tijdens het telefoongesprek breken de vliezen. Een half uurtje later is Laure van de andere kant van Brussel tot bij ons geraakt, toch een geruststelling om er vanaf dan niet meer alleen voor te staan. In mijn herinnering verloopt alles zeer rustig. We hebben gekozen voor een bevalling met Zwanger In Brussel in het Sint-Jansziekenhuis. Laure overlegt met mijn vrouw of ze graag meteen naar het ziekenhuis gaat, of ze liever nog wat wacht met het risico dat alles dan wat meer in een rush zal gebeuren. Thuis bevallen is ook nog altijd een mogelijkheid. Mijn vrouw kiest ervoor om meteen naar het ziekenhuis te gaan. Een half uur later zijn we zover dat we kunnen vertrekken. Eerst moeten we drie verdiepingen naar beneden met de trap, met onderweg twee weeën op handen en knieën, en vervolgens rijden we mee met de auto van Laure naar het ziekenhuis, met onderweg een viertal weeën.

In het ziekenhuis worden we eventjes van elkaar gescheiden. Mijn vrouw wordt door iemand van de security naar de verlosafdeling begeleid. Ze laat zich niet uit haar concentratie brengen, en blijft de weeën (in de lift en in de gang) opvangen op handen en knieën. Ik meld ons ondertussen aan, en Laure moet nog snel de auto parkeren. Twee minuten later, het is dan ongeveer vijf uur ‘s morgens, vinden we elkaar terug in de verloskamer.

Dit alles heeft de rust nauwelijks verstoord. Mijn vrouw blijft geconcentreerd de weeën opvangen op handen en knieën, op de grond, leunend op een zitbal, en met mij en Laure naast haar. De lichten zijn gedimd, en behalve een vroedvrouw van het ziekenhuis die kort komt informeren of alles goed gaat, is er niemand anders aanwezig.

Rond half zes worden de weeën veel heviger, en tegen kwart voor zes begint mijn vrouw voor het eerst echt te klagen over de pijn. Dit denkt ze niet meer lang te kunnen volhouden, waarop Laure zegt dat dat ook niet nodig zal zijn, aangezien ze het hoofdje al kan zien. Ook ik kan voor het eerst een plukje haar van mijn dochter zien. Wanneer ik een paar minuten later nog eens kijk, zie ik het volledige gezichtje bekken trekken, en om drie na zes is onze dochter geboren. Alles is zo snel en vlot gegaan dat we bijna niet kunnen geloven dat we van man en vrouw in vader en moeder getransformeerd zijn, maar meteen daarna eist onze dochter al onze aandacht en liefde op. Ze wordt op de buik van haar moeder gelegd, die voor het eerst sinds de nacht ervoor nog eens op een bed ligt, met mij ernaast.

Er volgen nog 3 dagen in het Sint-Jansziekenhuis, waar we zeer goed geholpen worden om de borstvoeding op gang te krijgen. Ook de huisbezoeken van Zwanger In Brussel nadien, blijken zeer waardevol. Een aantal kleine tips maken soms een belangrijk verschil om de voeding goed op gang te houden. Ik typ deze tekst naast een perfecte dochter van 18 dagen oud die gulzig ligt te drinken bij haar moeder.