De komst van onze tweede zoon, volgens papa

We hielden ons hart al enkele weken vast voor de geboorte van onze tweede telg. De balans vinden tussen nog even van de 'vrijheid' genieten enerzijds en uitrusten anderzijds was een hele uitdaging voor jonge actievelingen als Jolijn en mezelf. Hij was uitgerekend voor donderdag, maar in het weekend waren er al heel wat oefenweeën geweest dus we waren op onze hoede. In de nacht van 6 december - nota bene exact 8 jaar na het begin van onze relatie - word ik om 3 uur wakker van Jolijn die puft en klaagt. Ze denkt dat het nog om te oefenen is en gaat even douchen. De weeën zijn erg onregelmatig dus geen reden tot actie. Ik leg mijn hoofd terug neer en hoop vooral dat ze Fred niet wakker maakt.

Om half 4 een kreet vanuit de badkamer. Niet zeker dat het al echt begonnen is maar bon, laten we de ouders van Jolijn bellen om Fred op te pikken, dan moeten we ons over hem al geen zorgen maken. Weinig woorden zijn nodig om opa uit zijn bed te krijgen, ze moeten zich niet haasten maar toch ook geen tijd verliezen. 20 minuten en 5 stevige weeën later, zijn we er wel echt zeker van dat het zover is. De bedoeling is om net als vorige keer thuis te bevallen met de vroedvrouwen. We krijgen Febe aan de lijn die de nodige vragen stelt om te weten waar we staan. Ze zal er over drie kwartier zijn. "Ruim op tijd", denk ik.

Om 4:03 en 4:10 bellen we opnieuw. Het gaat bijzonder snel. Jolijn heeft al persdrang. Febe haast zich extra hard en heeft ondertussen ook al Elke ingeschakeld. Binnen de 10 minuten zal er zeker iemand zijn. Ik heb nauwelijks de tijd om tussen de weeën door - waarin ik zonder excuus als een bezetene Jolijn haar onderrug moet masseren - water te brengen, de woonkamer bevallingsklaar te maken (opengescheurde kraamzak als bewijs), Fred zijn kleertjes te verzamelen en de voordeur open te zetten. Ergens tussendoor breekt haar water ook. Er wordt geroepen. Gelukkig blijft Fredje rustig doorslapen, dat zou er nu echt niet meer bij kunnen. Waar blijven die grootouders toch! 

"Zie je het hoofdje al?" De persweeën waren vorige keer nog van een ander kaliber, dus ik verwacht dat de vroedvrouwen er wel op tijd zullen zijn. Minuten lijken uren te duren. "Natuurlijk zie ik het hoofdje nog niet. We hebben nog tijd." Plots is het hoofdje er wel. Ik kijk recht op het aangezicht van onze Mats. Hij geeft weinig teken van leven. Ik ondersteun zijn hoofdje want anders bengelt het daar maar. Seconden later floept hij er helemaal uit. Zijn lijf is volledig wit. Na een stil ogenblik van paniek begint hij te wenen. "Oef!" Jolijn draait zich op haar rug en na even puzzelen met baby, benen en navelstreng ligt Mats te chillen op haar borst. Ik kijk op de klok en schat dat hij om 4:18 geboren is. Er is zeker ook een moment waarop we elkaar proficiat wensen en kussen.

Ik hoor iemand aankomen. Hopelijk niet de grootouders want die gaan zeker panikeren. Het is Elke. "Hallo ... Te laat ...", zeg ik met een glimlach. "Oh neen!" Volgens mij heb ik tussendoor nog mijn handen gewassen maar zeker ben ik daar niet van. Wanneer we opnieuw op de klok kijken is het 4:23. Febe komt iets later binnen om verontwaardigd het nieuws te horen dat het al gebeurd is. Alles gaat tip-top met Mats. Enkele momenten later komen ook oma & opa binnen, met minstens evenveel verbazing. Dat was dat.