De komst van onze tweede zoon, volgens mama

De laatste paar weken van de (vlotte) zwangerschap kon ik thuisblijven. Ik had wat moeite om me mentaal voor te bereiden, ik wou nog even wat tijd en rust krijgen om vanalles in orde te zetten (een nestdrang om U tegen te zeggen!). Want ik wist dat met de komst van die tweede alles weer voor even on hold zou komen en daar was ik nog niet klaar voor. Ik had het gevoel dat ik nog maar net mijn oude ik had teruggevonden. De tweede mocht van mij dus zeker tot de uitgerekende datum -donderdag 8 december- blijven zitten. Een week op voorhand was alles nog zeer rustig. Een paar harde buiken, maar minder dan bij de eerste zwangerschap. Vrijdag- en zaterdagavond wat zeurderige pijn in mijn onderrug, maar niets waar ik me druk om maakte. Klein detail wel: als ik Jonas vroeg iets te doen voor mij en hij vond het te veel moeite (lees deed het niet snel genoeg), dan was ik nogal licht ontvlambaar. Of hij niet besefte dat ik binnenkort weer een wezen door mijn bekken zou persen en of het dan echt teveel gevraagd was om een kersenpitkussentje op te warmen? Misschien was dat al een aanwijzing…

We hadden nog een druk, tof weekend. Mijn gemoederen raakten wat gekalmeerd door met familie en vrienden te kunnen babbelen. Ik had ook wat tijd gevonden om het boek van Beatrijs Smulders ‘veilig bevallen’ door te bladeren. Zonder de infosessies van de eerste zwangerschap, miste ik toch wat adequate voorbereiding. Ik had terloops op het einde een hoofdstuk gelezen ‘wat te doen als de baby komt en de verloskundige er nog niet is’, als korte samenvatting van wat er allemaal stond te gebeuren.

Zondagnacht staken de eerste oefenweeën de kop op. Ze waren pijnlijk genoeg om ze te kunnen onderscheiden van een harde buik, maar voelden niet erger dan een lichte kramp. Ik heb nog relatief goed kunnen slapen. In de ochtend ebden ze niet weg, werden ze iets frequenter, maar ze bleven goed handelbaar met wat warmte. Dat ging zo door overdag, maar de frequentie en sterkte varieerde. Ik had nog een controle afspraak bij Marloes en vertelde haar dat het duidelijk oefenweeën waren. Ze zei nog dat dit vaak voorkomt bij een tweede zwangerschap, dat het nog niets betekende en ik nog steeds tien dagen overtijd kon gaan. Ik stelde mijn laatste vragen, vooral over hoe een eventuele inscheuring te vermijden. Bij onze eerste, Fred, had ik een behoorlijke scheur opgelopen. Ik had er niets van gevoeld, maar de schrik zat er toch wat in.

De oefenweeën werden minder en ebden weg tegen de avond. Alles leek rustig en we gingen slapen. Tegen 2u in de ochtend word ik wakker van een wee. Ze was al van een ander kaliber, maar ‘zo lang je twijfelt, zijn het oefenweeën’. Ik blijf nog een uurtje in bed, vier weeën passeren. Een app vertelt me dat ze om de 12 minuten komen en 1min40 duren. ‘Echte weeën herken je aan het feit dat ze intenser worden’, wat ze niet echt deden. Slapen lukt niet meer, om 3u besluit ik een douche te nemen in de hoop dat de warmte het wat draaglijker maakt. Aan Jonas zeg ik dat hij zeker nog verder mag slapen. In de douche zwakken ze duidelijk af. Ik ben helemaal overtuigd dat het gewoon wat voorwerk is. Eenmaal afgedroogd krijg ik er echter twee serieuze te verwerken die snel op elkaar volgen en ik roep Jonas (3u30). Ik vraag hem meteen mijn onderrug te masseren, dat hielp vorige keer en opnieuw was het een heerlijke verlichting van de pijn. Jonas merkt nogal snel en laconiek op dat hij denkt dat het toch echt begonnen is. We besluiten mijn ouders te bellen (3u40) om Fred te komen oppikken. Dan is hij sowieso het huis uit, ook al zou het vals alarm zijn. Een wee of vier later bellen we de vroedvrouwen (3u54), ik besef dat het waarschijnlijk echt begonnen is. Febe is van wacht, checkt of het geen vals alarm is, geeft de eerste instructies en zegt ons dat ze er over 45min zal zijn.

Ik mompel nog iets over hoe aanlokkelijk een epidurale klinkt. We trekken van de badkamer naar beneden, omdat ik vorige keer aan de zetel goed mijn draai vond. Ik verwacht me aan een bevalling van minimum zes uur en zit een beetje te wachten op die zalige rustpauzes tussen de weeën. Hoogstens een minuut krijgen we, waarin Jonas in allerijl de zak van Fred probeert te maken vooraleer ik hem terugroep. De volgende wee dient zich alweer aan en ik merk persdrang. Ik verschiet, vorige keer was dit een kantelpunt in de bevalling waarop ik panikeerde. Het lijkt me ontzettend vroeg om dat al te voelen. Een halve minuut later weer een wee. Met duidelijk persdrang. “Jonas. Febe bellen. Nu. Ik heb persdrang, ze móét sneller komen.” Ik begin mee te roepen met de weeën, maak me ergens in mijn achterhoofd zorgen over het wakker maken van onze eerste zoon, maar kan er niet omheen. O-o wat gaat dit snel?! Dit kan ik niet nog zes uur volhouden! De volgende wee breekt mijn water. Wacht?! Als dat in lijn is met de vorige bevalling betekent dat dat hij er bijna is… We bellen Febe nog eens om alles te melden en haar met aandrang aan te raden om ook de tweede vroedvrouw op te trommelen (wat ze gelukkig al gedaan had – Elke was ook onderweg). Na nog twee hevige weeën voel ik het hoofdje duidelijk zakken en weet ik dat de vroedvrouwen er niet op tijd gaan zijn. Er is geen tijd om te panikeren. Ik denk ergens in mijn achterhoofd wel nog “oh Jonas sorry dat ik je dit aandoe” en ook “ok dit gaat niet lang meer duren, dit kan ik aan”. 

Ik meld Jonas dat ik het hoofdje voel, dat de baby eraan komt en dat hij de deur moet openzetten, want hij gaat straks niet weg mogen. Ik mompel tegen mezelf “niet duwen – niet duwen – niet duwen” om inscheuren te vermijden, waarop Jonas stopt met mijn rug te masseren en ik razend word: “gij wel!! Verder duwen!!”. Er is geen tijd meer om het uit te leggen. Ik vraag hem of hij het hoofdje al ziet, waarop hij ontkennend antwoord. Een wee later is zijn hoofdje er. Dat ene hoofdstuk van het boek speelt zich af in mijn hoofd. Ik zeg Jonas te kijken of de navelstreng rond de hals zit, wat niet het geval is. Nog een wee later is onze tweede zoon Mats geboren en vangt Jonas hem op. Ik draai me om en zie een flinke roze baby, die huilt als Jonas hem aangeeft. We zitten nog wat in de knoop met die navelstreng en een been, maar dan lig ik met dat klein warm nat ding op mijn borst, met een warme handdoek eromheen. Elke komt binnen, niet lang daarna ook Febe. Slaapogen, ongeloof en proficiat wensend. Alles is goed met moeder, zoon en vader. Wat een prestatie! 

Gelukkig komen mijn ouders pas tien minuten later aan (we mogen er allemaal niet aan denken dat ze in volle bevalling zouden aangekomen zijn!). Fred is niet wakker geworden en vertrekt voor een dagje naar oma & opa.  Stomverbaasd en rillend wachten we de nageboorte af. Om 3u40 hadden we ongeveer door dat de bevalling echt begonnen was en om 4u20 was onze Mats er. Onwaarschijnlijk. Achteraf beschouwd een droombevalling, waar we enorm trots op zijn.