Geen bevalling is hetzelfde...

Hoewel ik tijdens de consultaties bij Zwanger in Brussel uitgebreide uitleg heb gekregen over bevallen, vond ik het toch moeilijk mij voor te stellen hoe een bevalling in de praktijk zou verlopen. Bij al mijn vriendinnen leken zich al voor week 40 weeën aan te dienen, maar bij mij bleef het negen maanden lang rustig. Ik wist niet eens hoe een wee aanvoelde. In week 41 en 42 ging ik om de twee dagen braaf naar het ziekenhuis voor monitoring, steeds een project van een paar uur, omdat we redelijk ver van het (Sint-Elisabeth) ziekenhuis wonen. De verloskundigen in het ziekenhuis waren hoopvol: er waren toch echt al wel wat (voor)weeën te signaleren. Ondanks het drinken van liters frambozenbladthee en het verorberen van een ananas per dag, was van bevallen nog geen sprake. Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik dat eigenlijk helemaal niet zo erg vond. Terwijl de meeste vrouwen op een gegeven moment denken "nu mag het wel gebeuren", genoot ik nog van wat extra vrije tijd. Bovendien leek zo'n bevalling me nu ook weer niet echt een pretje, dus ik vond het wel prima dat het me allemaal nog even bespaard bleef.

Omdat de baby er toch echt wel een keertje uit moest, maakte Margriet ongeveer twee weken na de uitgerekende datum een afspraak voor een inleiding in het ziekenhuis. Ik moest me op een zondagavond in het ziekenhuis melden. 's Nachts om 3 uur kreeg ik een pilletje dat ervoor moest zorgen dat mijn baarmoederhals verder zou verweken. Toen de volgende ochtend bleek dat dat niet goed genoeg was gelukt, kreeg ik er nog een toegediend. Het had die dag gesneeuwd en ik had eigenlijk nog wel zin om even naar buiten te gaan. Omdat ik het ziekenhuisterrein niet mocht verlaten, werd het jammer genoeg geen idyllische boswandeling, maar rondjes draaien op het parkeerterrein. Daar voelde ik eindelijk mijn allereerste echte wee: hoera! Na terugkomst op de materniteit onderzocht de vroedvrouw van het ziekenhuis me en stelde ze vast dat het pilletje dit keer wel goed was aangeslagen.

Nadat zij mij had aangesloten aan een infuus met weeënopwekkend middel (oxytocine) kwamen er steeds meer en hevigere weeën en braken op een gegeven moment mijn vliezen. Ik wist me absoluut geen raad met de pijn en geen enkele houding bracht daar verandering in. Margriet was inmiddels ook in het ziekenhuis aangekomen en stelde me voor in bad te gaan om de pijn te verlichten. Omdat ik bij iedere wee een onuitstaanbare pijn in mijn onderrug bleef voelen en het er naar uitzag dat het nog wel een paar uur zou duren, smeekte ik Margriet vanuit het bad om de anesthesist te bellen. Die drukte me op het hart dat ik stil moest blijven zitten terwijl ze prikte, maar dat was absoluut onmogelijk tijdens een wee. Gelukkig zorgde ze ervoor dat ze me heel snel tussen twee weeën door prikte. Ik ben haar nog dankbaar, want wat voelde het als een grote opluchting toen korte tijd later de stekende pijn in mijn rug begon weg te ebben. Een rustige fase brak aan, waarin we kletsten en Margriet ijverig probeerde de naam van onze dochter te raden. Zonder dat ik er ook maar iets van merkte, deden de weeën hun werk en mocht ik na verloop van tijd persen. Inmiddels was de verdoving weer enigszins uitgewerkt, zodat dat gelukkig niet al teveel moeite kostte. De vroedvrouw van het ziekenhuis begon te lachen toen ze het hoofdje van de baby zag, want er was kennelijk al een hele bos haar te zien. Of ik niet zelf ook even wilde kijken met behulp van een spiegel? Nee, bedankt: ik hoefde het rampgebied zelf even niet te zien, maar was hartstikke blij toen onze dochter - een forse dame van bijna 4,2 kg - korte tijd later helemaal gezond werd geboren. Wat fantastisch dat het allemaal was gelukt!  

Anderhalf jaar later was ik weer zwanger en klopte ik opnieuw aan bij Zwanger in Brussel. De consultaties waren weer even gezellig en ik zag minder op tegen de bevalling dan de eerste keer. Ik wist iets beter wat ik moest verwachten en terwijl ik er de eerste keer aan twijfelde of er bij mij überhaupt wel een baby door het geboortekanaal paste, maakte ik mij daar geen zorgen meer over, vooral omdat de gynaecoloog bij de laatste echo had gezegd dat ze de indruk had dat de baby kleiner was dan de vorige keer. Ik bereikte weer de 40 weken zonder dat er veel gebeurde en Margriet maakte op de uitgerekende datum maar vast een afspraak voor een inleiding. We spraken voor de grap af dat ik ervoor zorgen dat ik een paar dagen later op zondagavond zou bevallen, maar ik had er eerlijk gezegd een hard hoofd in dat ik die belofte zou kunnen nakomen (en Margriet waarschijnlijk ook). Ik had iedere dag een ander plan om mezelf bezig te houden: van winkelen tot museumbezoek en het wegwerken van hele bergen administratie, ik zou die extra twee weken (41 en 42) wel doorkomen! Maar een paar dagen na de uitgerekende datum - zondag- op maandagnacht - werd ik wakker van een wee. Ik wilde Margriet en Elke nog niet lastigvallen, want de pijn was nog vrij draaglijk en het leek me vervelend ze midden in de nacht voor niets te laten komen. Het leek mijn man verstandig om wel nog voor de ochtendspits op weg te gaan naar het ziekenhuis. Aangezien ik me van de vorige keer kon herinneren dat ik bij heel veel pijn pas vier centimeter ontsluiting had, zei ik steeds dat we nog wel even konden wachten, een vertragingstactiek die erin resulteerde dat we uiteindelijk precies tijdens het spitsuur naar het ziekenhuis vertrokken... Tijdens de autorit naar het ziekenhuis belden we Margriet.

In het ziekenhuis meldden we ons eerst bij de receptie. Het leek wel een eeuwigheid te duren, voordat ik als patiënt was geregistreerd. Toen we eindelijk op de materniteit aankwamen en we onze spullen in onze kamer wilden leggen, kwam er een heel aardige vroedvrouw die zei dat ik meteen naar de verloskamer mocht komen en dat het helemaal niet nodig was geweest ons eerst aan de balie te melden. Ze onderzocht me en stelde vast dat ik zeven centimeter ontsluiting had, alles er vrij soepel uitzag en dat ze dacht dat de bevalling vrij vlot zou kunnen verlopen. Wat een verschil met de vorige keer! Toen had ik al in een veel minder vergevorderd stadium het gevoel dat ik verging van de pijn. De vroedvrouw van het ziekenhuis gaf nog de gouden tip dat het verlichting kon brengen als mijn man tijdens een wee aan mijn knie zou trekken...en waarachtig: het hielp echt en voelde alsof de pijn werd "verlegd". Hij vertelde later dat mijn knie wel bij elke wee roder werd, maar daar heb ik niets van gemerkt. Inmiddels was Margriet ook in het ziekenhuis gearriveerd. Ik vond de pijn nu wel erg hevig worden en vroeg haar hoe lang ze dacht dat het allemaal nog ging duren. Maximaal een uur, dacht ze. Wat een geruststelling! Ik leek al vrij snel een soort persdruk te voelen en mocht van Margriet proberen te persen. En ja hoor, floep, opeens was daar het hoofd en heel snel daarna ook de rest. Margriet had nauwelijks tijd om haar handschoenen aan te trekken. Zo kwam ik mijn belofte aan Margriet toch nog bijna na: ik was weliswaar niet zondagavond bevallen, maar de maandagochtend erna, op een heel christelijk tijdstip.

Het ging de tweede keer allemaal veel gemakkelijker en sneller dan ik had verwacht (wat overigens niet wegneemt dat ik ook toen meerdere malen heb geroepen dat ik het echt niet meer volhield..). Waarschijnlijk hielp het dat het dit keer een spontane bevalling was in plaats van een inleiding en was de positie van de baby gunstiger, maar ik denk ook dat ik de tweede keer mentaal iets beter was voorbereid. Ik had me voorgenomen me niets van anderen aan te trekken - om in de termen van Elke te spreken: iets meer in mijn schulp te kruipen - en te proberen rustig door te blijven ademen in plaats van paniekerig mijn adem in te houden. Volgens mij heeft het geholpen. Aan iedereen die nog moet bevallen (grote kans als je op de rubriek bevallingsverhalen hebt geklikt): wees niet bang, verheug je op de komst van je baby, vergeet de wereld om je heen en realiseer je dat je de pijn hartstikke snel weer vergeten bent!