Eind goed, al goed!

Enkele dagen na de uitgerekende datum lag ik donderdagmiddag te rusten. Plots voelde ik een beetje water stromen. Zou dit vruchtwater zijn? Ik stond op, ging naar het toilet en dacht dat het loos alarm was. Na een telefoontje met mijn man besloot ik toch een wandelingetje te maken met een vriendin en haar pasgeboren kindje. Ik bleef af en toe “nattigheid” voelen en begon te vermoeden dat het wel degelijk zover was! Thuisgekomen van de wandeling, zochten mijn man en ik op het internet nog wat meer informatie. Doorzichtig met witte vlokjes? Check… Op je hand blazen en wat water voelen stromen? Check… Ik belde Margriet en bracht haar op de hoogte. Als de bevalling vannacht niet op gang kwam, zou Elke toch in elk geval vrijdagochtend langs komen. “Probeer vooral te slapen”, zei Margriet. Daar kwam natuurlijk niet veel van in huis.

De volgende ochtend vroeg Elke aan de telefoon of ik weeën/contracties voelde. Ik zei dat ik wel bepaalde contracties voelde en dat het best meeviel omdat ik had gevreesd dat ik over de grond ging kruipen van de pijn. “Kan je nog praten tijdens die contracties”, vroeg Elke. “Ja, geen probleem”, zei ik. Elke verzekerde me dat het echte weeënwerk nog moest beginnen. Ze raadde me aan om te wandelen en trappen te lopen. Als een bezetene begon ik in ons appartement trappen te lopen. Daarna trokken mijn man en ik naar het Boudewijnpark. Na één toertje aan een super tempo (voor een hoogzwangere weliswaar) dacht mijn man dat dat misschien wel volstond. Hij vreesde dat hij door de passanten als slavendrijver werd bekeken. Maar ik wou zo graag dat die arbeid op gang kwam dat we nog maar een extra toertje deden. Hoe hard ik ook mijn best deed, de arbeid kwam niet op gang.

Elke kwam nog eens langs om te controleren en adviseerde om toch naar het ziekenhuis te trekken. Vrijdag om 19.00u arriveerden we in het UZ Brussel en kreeg ik al meteen de eerste baksters om de arbeid kunstmatig in gang te zetten. Baksters na baksters volgden elkaar op. Resultaat om 1.00u ’s nachts? 1 cm opening en helse pijnen door weeën die om de minuut kwamen. Ons dochtertje bleek niet goed te zitten waardoor ik onvoldoende opening kreeg. Ik vroeg aan de vroedvrouw of ik beter een andere positie aannam, maar zij leek geen tips te kunnen geven. Wat had ik spijt dat Elke of Margriet er niet waren! Op de springbal zitten, in het bad liggen…niets hielp nog. Het beloofde nog een lange nacht te worden (en ik had al van donderdagnacht nauwelijks geslapen) en ik vroeg om een epidurale prik. Wat een verlossing: ik kon me eindelijk terug ontspannen.

De volgende uren beleefde ik een beetje in een roes. Periodes van slaap wisselden zich af met momenten waarop de vroedvrouw binnen liep. De harttoontjes van ons kindje werden onregelmatig en moesten extra gemonitord worden. Om 3 uur had ik ocharme 2,5 cm opening en het was weinig waarschijnlijk dat de allerlaatste baksterkuur nog ging zorgen voor de miraculeuze 10 cm opening. Het woord keizersnede viel voor de eerste keer.

Zaterdagochtend stond plotseling een hele ploeg in de kamer. De harttoontjes waren niet meer goed en er was geen andere optie dan het uitvoeren van een spoedkeizersnede. Na een paar tranen werd ik al enkele minuten later de operatiekamer binnen gerold. Vreemd gevoel, zo’n keizersnede. Je voelt geen pijn, maar je voelt wel het trekken en sleuren in je buik. Iets na 7 uur ’s ochtends kwam ons dochtertje ter wereld! Gezond en wel! Een extra opluchting voor ons als ouders die vanaf de zesde maand zwangerschap het nieuws te horen hadden gekregen dat we één kans op twee hadden op een kindje met een handicap! Wat ik me nog goed herinner na de bevalling? Haar eerste huilkreetje, het tellen van de kompressen in het operatiekwartier (vreemd!), voor de eerste keer aan de borst drinken (ongelooflijk hoe snel ze dat kon!), het telefoontje naar mijn ouders om hen het grote nieuws te vertellen…

Het was echter niet allemaal rozengeur en maneschijn. Lag dat aan de moeilijke zwangerschap, het feit dat ik uitgeput was, de keizersnede…of misschien de Copernicaanse omwenteling van het “moeder zijn”? In je ééntje op “recovery” liggen terwijl de papa de pasgeboren dochter elders al kan bewonderen, de frustratie de eerste nachten dat je zelf je eigen dochter nog niet behoorlijk kan troosten en oppakken door de keizersnede, flauw vallen bij de eerste poging om na de keizersnede recht te staan, op het belletje moeten drukken om zelf met de bedpan naar het toilet te gaan (ik had me dergelijke scenario’s eerder als oudje voorgesteld), bezoek afbellen omdat ik aan het einde van mijn Latijn was, overmand worden door stress bij het huilen van ons dochtertje, zelfs bij een kleine wandeling op de gang in het ziekenhuis de uitgang niet vinden (ik zat op een andere planeet), een beetje jaloers zijn op de papa die beter met ons dochtertje leek om te kunnen gaan, enz.

Ik schrijf het hier zo eerlijk neer omdat je omgeving vaak enkel het verhaaltje van “de boekskes” lijkt te vertellen. Soms verlopen de zwangerschap, de bevalling en de eerste dagen als mama echter anders dan gedroomd. Gelukkig kon ik rekenen op de steun van de papa, de ouders en vrienden. Tijdens de hele zwangerschap en ook na de geboorte kon ik ook altijd terecht bij Elke en Margriet. Bij hen kon ik mijn hart luchten en zij boden het broodnodige tegengewicht aan onze moeilijke en te gemedicaliseerde zwangerschap. Mocht je niet meteen op de roze wolk beland zijn na de bevalling? Geef jezelf dan tijd en wees niet te streng voor jezelf: je hebt net één van de wonderbaarlijkste prestaties geleverd, je hormonen razen door je lijf, je bent uitgeput en je moet wennen aan die totaal nieuwe ervaring van het mama zijn! Tijd (en ook slaap) brengt al gauw raad, zegt de fiere mama van een dochter die ondertussen 9 maanden is!